MidMad's MeaDow

Muffiny serowo-bekonowe

2012-02-06T19:58:00.002+01:00

To wcale nie prawda, że w Szwecji jada się tylko krewetki i śledzie - ostatnio panuje też (jak i wszędzie) moda na muffiny o różnych smakach i konfiguracjach. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie wybrała przepisu odpowiednio pobudzającego kubki smakowe każdego szanującego się MIĘSOŻERCY.

Czytaj więcej »

"Sputnik Sweetheart", Haruki Murakami

2012-02-02T13:40:00.000+01:00

Kto jeszcze Murakamiego nie czytał, a chce uchodzić za mola książkowego (gatunek na wymarciu, co prawda, ale jeszcze dycha...), niech prędko się w "Sputnik Sweetheart" zaopatrzy i tekst rzeczonej powieści przyswoi.

Czytaj więcej »

Świąteczne wspomnienia - ciasteczka kawowo-pomarańczowe

2012-01-25T16:48:00.000+01:00

Już prawie miesiąc minął od Świąt (jakichkolwiek i w jakiejkolwiek formie świętowanych), więc najwyższa pora, by wrzucić na sieć genialny przepis na pyszne ciasteczka, który dostałam od Ewy (dziękuję w imieniu swoim i osób obdarowanych ciasteczkami!). Chrupiące ciacha przesiąknięte są jedyną w swoim rodzaju mieszanką aromatu kawy oraz pomarańczy - do dziś czuję ich zapach... A może to podświadomość daje mi znać, by wkrótce przygotować kolejną porcję smakołyków Ciasteczkowego Potwora...?

Czytaj więcej »

Herbaciane czajniczenie

2011-10-23T08:14:00.001+02:00

Dziedzina dizajnu użytkowego rozrasta się z powodzeniem do gigantycznych rozmiarów, co stwierdzam na przykładzie tak prozaicznej rzeczy, jak czajniki do herbaty. Jedne wyłącznie cieszą oko, inne zastraszają niemal Apple-owską minimalistyczną funkcjonalnością. Pytanie brzmi: który wybrać,?

Czytaj więcej »

W owocowych objęciach bananowego smoothie

2011-10-21T12:13:00.000+02:00

Banan, jaki jest - każdy widzi...
A jakie jest bananowe smoothie? - Przepyszne.
Przygotowanie jest banalnie szybkie i proste.
Zapraszam do testowania przepisu :)

Czytaj więcej »

Ekologiczne miasto - model szwedzki

2011-10-09T14:49:00.000+02:00

Bycie "eko" modne jest nie od dziś. I do tego - jest to całkiem sensowna postawa wobec środowiska naturalnego i generalnie całej naszej planety, której zalet chyba nie trzeba kolejny raz nikomu wyjaśniać. Bycie "eko" stało się tak bardzo dżezi i trendi, że aż dotarło do świadomości polskich polityków, którzy na różne sposoby starają się różne (pseudo)działania ekologiczne - głównie w postaci haseł - dołączyć do swych kampanii wyborczych. Nie bójcie się, ten post nie będzie ani o Polsce, ani o polityce. Polskiej w szczególności.

Czytaj więcej »

Kosmaty słowniczek szwedzko-polski, cz. 3

2011-06-09T13:43:00.013+02:00

Choć językiem szwedzkim włada ok. 9 mln ludzi, rozwinął się on w twór logiczny, precyzyjny i bardzo ekonomiczno-ergonomiczny.

W końcu taki archetypowy Wiking płynący drakkarem do domu po letnim łupieniu, rabowaniu i sami_dobrze_wiecie_czemu_jeszcze był zmęczony po miesiącach ciężkiej i stresującej pracy. W dodatku woda pitna i zapasy jedzenia kończyły się, a zima nadciągała....

Czytaj więcej »

Piramidy odpadów, czyli żarówkowa teoria spiskowa

2011-04-28T11:31:00.001+02:00

Pierwsze żarówki Edisona mogły działać nawet do 2500 godzin. Następnie opracowano żarówkę, której okres działania to jedyne 1000 godzin.

Przeciętna drukarka nie powinna działać dłużej, niż 4-5 lat. Telefon komórkowy - maksimum 2 lata.
NRD produkowało lodówki działające co najmniej 25 lat bez usterek. Dziś ciężko znaleźć taką, która działałaby poprawnie choćby przez połowę tego czasu.

Czytaj więcej »

Krewetki atakują!

2011-04-18T12:45:00.001+02:00

Wbrew pozorom nie jest to recenzja filmu "District 9".

W ramach budowania kulinarnej przyjaźni polsko-szwedzkiej akcja dzisiejszego odcinka będzie się działa w kuchni. Ponieważ krewetki są ogromnie w Szwecji lubiane oraz serwowane na wiele sposobów (jedyne, czego chyba jeszcze nie widziałam, to dżem z krewetek), zapraszam do spróbowania pysznego i szybkiego w przygotowaniu dania.

Czytaj więcej »

Zima i Kokosowe Kulki Czekoladowe (UWAGA! danie niepoprawne politycznie!)

2010-12-21T07:48:00.055+01:00

Fakt ten znany jest od wieków - rdzenna ludność Skandynawii cierpi na niedosyt słońca i ciepła, przez to w zimie (trwającej na północy od września do maja - jeśli akurat przypada "cieplejszy" rok;)) muszą się jakoś pocieszać. Sprytni Wikingowie (oprócz obowiązkowych wyjazdów do Tajlandii) postawili na słodkie rozkosze podniebienia - co widać w prawie każdym sklepie, gdzie w obowiązkowo istniejącym dziale o nazwie "Godis" znajdziemy 300 ton dowolnych cukierków, słodyczy, przekąsek, kandyzowanych owoców, tudzież innych dżdżownic z gumy o smaku truskawkowym.

Czytaj więcej »

Humor dla poliglotów

2010-12-20T16:29:00.001+01:00

Jeśli ktoś pamięta jeszcze mój wpis o wojnie na kartki w pralni, na pewno uraduje się nową próbką lokalnej szwedzkiej twórczości - tym razem z podziemnego parkingu.

Czytaj więcej »

Najgłębszy na świecie kosz na śmieci

2010-10-07T16:17:00.003+02:00

Tabliczki z napisem "NIE ŚMIECIĆ" są passe.
Co się stanie, kiedy zaprzęgniemy socjotechnikę do pracy przy sprzątaniu parku? Do niedawna nikt tego nie wiedział, ale pomysłowi Szwedzi spróbowali sprostać wyzwaniu, jakim była próba posprzątania parku bez zatrudniania dodatkowych pracowników.

Czytaj więcej »

A tymczasem w Krakowie - o tempora, o mores!

2010-10-06T09:52:00.002+02:00

Rok 2010 był to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi zwiastowały jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia.

Czytaj więcej »

Minimalistyczne plakaty filmowe

2010-08-17T22:43:00.001+02:00

Wprawdzie mówi się, że polska szkoła plakatu wniosła wiele do kultury światowej (podobnie zresztą jak szkocka kultura wniosła do niej dudy oraz aż dwie melodie na rzeczony tzw. instrument), ale to nie polscy graficy stworzyli najbardziej minimalistyczne na świecie plakaty filmowe. Poniżej - kilka ciekawych (i gdzieniegdzie wesołych) przykładów na to, jak można połączyć prostotę godną zen z hollywoodzkim kiczem, a niektóre symbole popkulturowe z kolejnymi wersjami amerykańskich hitów filmowych. Autor wspaniale bawi się formami geometrycznymi, kolorem i kształtem, stwarzając też swego rodzaju rozrywkę dla odbiorcy. Można zgadywać tytuły - nie każdą zagadkę da się od razu rozszyfrować bez znajomości filmu.

Czytaj więcej »

Krrwiożerrczy Wikingowie z... pralni

2010-06-21T15:20:00.002+02:00

Pewien znajomy rzekł do mnie kiedyś: "Szwedzi to bardzo mili, wyluzowani i grzeczni ludzie. Gdzie się podziały ich krwiożercze geny z dawnej przeszłości?" Jakiś czas temu osiągnęłam satori w powyższej kwestii i mogę odpowiedzieć na to - jakże istotne dla przyszłości gatunku ludzkiego - pytanie: w pralni.

Czytaj więcej »

Sałatka z kurczaka z chebkiem pita, czyli co jedzą Wikingowie

2010-05-20T13:59:00.001+02:00

Drogi Pamiętnisiu, dzisiaj nie napiszemy o tym, dlaczego Szwedom smakuje kuchnia bliskowschodnia (na prawie każdym rogu wszak można zaobserwować kultowe budki z falafelami).
Napiszemy dzisiaj natomiast o tym, jak pysznie przyrządzić kurczaka i skorzystać z dobrodziejstw istnienia chlebka pita.

Czytaj więcej »

Włochaci superbohaterowie, czyli co by było, gdyby Batman zapuścił brodę...

2010-05-11T11:51:00.006+02:00

Wyobraźmy sobie taką scenę... Batman wstaje szarym świtem, zmęczony długa nocą wypełnioną walką z przestępcami i zUem wszelakim. Bruce Wayne idzie dzielnie do łazienki, spogląda na swoje odbicie w lustrze (a wygląda nietęgo - jak wymięta stówka, ta czerwona, z Waryńskim, pamiętacie?). Wzdycha i przesuwa dłonią po swej dolnej szczęce szarzejącej już od pojawiającego się na niej zarostu. Bruce przypomina sobie w tej chwili o prawdziwych, polskich korzeniach swojej rodziny (Dziadzio Wayne przybył do Nowego Świata w roku 1897, a nazywał się naprawdę Grzegorz Wajnowski). O, tak. Polska, kraj dzięcieliny pały i mazurków Chopina. Pachnąca świeżo upieczonym chlebem, wiejską kiełbasą i asfaltem świeżo wylanym na legendarne dziurawe drogi... Klekoczące bociany, słońce nad złocistym, falującym łanem zboża...

Bruce w życiu tam nie był.
Nie przeszkodziło mu to jednak w przypomnieniu sobie maksymy protoplasty narodu, uchodźcy z rosyjskiego zaboru. Swojskie motto dziadunia brzmiało: "P***lę, nie robię!".
Pan Wayne jeszcze raz zerknął na swoje lustrzane odbicie. "To jest dobry dzień na zastosowanie mądrości Dziadunia George'a", pomyślał. Spojrzał na leżącą na umywalce brzytwę (prawdziwi twardziele golą się tylko przy użyciu brzytwy!) i strącił ją do stojącego nieopodal kosza na śmieci.
Dość tego! Czas na zmianę image!

Carramba, rzekłby Szpieg z Krainy Deszczowców, spoglądając na poniższe wizualizacje zarośniętych superbohaterów.

Czytaj więcej »

Kosmaty słowniczek szwedzko-polski, part deux

2010-05-01T12:59:00.003+02:00

W dzisiejszym odcinku postanowiłam ujawnić całą prawdę o konszachtach Borga ze Szwedzkim kucharzem oraz o tym, co pewnej nocy wyrabiał szwedzki król w odludnej okolicy.

BORG

Coponiektórzy oglądali Star Trek i pamiętają jeszcze siejące grozę statki kosmiczne Borga oraz ich zamiłowanie do asymilacji wszystkiego wokół. Co ciekawe, tą samą cechę odnaleźć można u Wikingów. W końcu - jak inaczej nazwać można historyczne zamiłowanie do gwałcenia, palenia i rabowania wszystkiego, co napotkają na swojej drodze... Właśnie dlatego onegdaj szwedzkie miasta nazywano np. "Helsingborg", "Trelleborg", tudzież "Borgholm" ;)

bork

Miała być mowa o Szwedzkim Kucharzu... Jego kultowe "bork, bork, bork" nie oznacza nic a nic - ani po szwedzku, ani po polsku, niestety. Oczywiście, jest potomkiem krwiożerczych Wikingów, więc zapewne to tajemnicze słowo to ani chybi lżejsza wersja złowrogiego nordyckiego przekleństwa "BORG!" (patrz powyżej).

burk
Jeśli za to ktoś słyszał bardzo podobne słowo "burk" - zapewne w kontekście opakowań produktów spożywczych.
Dla zilustrowania - przykład.
Tak wygląda tradycyjny wikiński napój, zwany z dawna "cola burk":

Wikingowie piją go hektolitrami, oczywiście w formie zmrożonej, nie wstrząśniętej.

ögon
Mądrość ludowa mówi, że każda pliszka swój ogonek chwali, podobnie jak każdy rodowity Szwed ;)
Ponieważ jednak Szwedzi są skromnym narodem, robią to w zaciszu domowym, a dla niepoznaki udają, że gdy mówią "ögon", chodzi im wyłącznie o oczy, a nie żadne tam ogonki. Udaje im się skutecznie zmylić niemal wszystkich obcokrajowców... ale nie Polaków. My się nie damy (nawet temu niewinnemu spojrzeniu szczeniaczka ze zdjęcia obok)! ;)

kurva
Nie jest to wprawdzie nic nowego dla osób zaznajomionych np. z językiem niemieckim, czy włoskim, ale szwedzi też mają w swoim słowniku soczyste słówka. Żeby nie było niedomówień - chodzi o polskie słowo "zakręt" i nic innego. Ulubiony zakręt szwedzki to "Kungens Kurva" pod Sztokholmem i nie chodzi tu wcale o królewską kobietę lekkich obyczajów, a o zamiłowanie króla do wysokich prędkości. W tym właśnie miejscu król Gustaw V docisnął mocniej pedał gazu w swoim nowym sportowym samochodzie i... znalazł się poza kurv..., znaczy, szosą. Kochający poddani wzruszyli się tak bardzo, że nazwali to miejsce stosownie na pamiątkę owego wydarzenia. Nie wiedzieli, że dzięki temu wywołają wiele szerokich uśmiechów na twarzach przejeżdżających tamtędy Polaków...

Ciąg dalszy nastąpi - a w nim m.in. apetyczne szwedzkie ciasta o intrygujących nazwach.

Sezon polowań czas rozpocząć!

2010-03-29T12:23:00.003+02:00

Osobiście nie przepadam za bieganiem z fuzją dziadunia po lesie i strzelaniem do niewinnych zwierzątek. Tyle się przy tym trzeba napracować... a potem jeszcze znaleźć odpowiednio dużą zamrażarkę, dobry przepis i dobrego taksydermistę, by stworzył nam trofeum!

Teraz jednak ewentualne problemy myśliwych (również tych potencjalnych) odchodzą w zapomnienie. Owa tajemna sztuka wypychania zwierząt (a szczególnie - preparowania ich głów) spotkała się pewnego wieczoru na wielce owocnej randce z popkulturą. Dzięki temu możemy w każdej chwili wzbogacić wnętrze swego mieszkania/domu/biura/remizy (niepotrzebne skreślić) jedyną swego rodzaju dekoracją - ku uciesze (lub przerażeniu) gawiedzi i uwielbieniu kobiet (a owszem, panowie mogą wykorzystać poniższe "trofea" by wywrzeć niezapomniane wrażenie, na wybrance swego serca...).

Czytaj więcej »

Cytaty warte przemyślenia

2010-02-22T12:47:00.008+01:00

Dziś - coś z zupełnie innej beczki. Garść cytatów z kultowej i mojej ulubionej "Diuny". Do przeczytania, przemyślenia... albo i nie.

Jedni słowa Franka Herberta uważają Prawdę Objawioną Y Absolutną, inni za pseudofilozoficzny bełkot, a jeszcze inni - za celne warsztatowo uwagi nawiązujące miejscami do filozofii Zen, Koranu oraz Biblii.

Interpretację pozostawiam każdemu do indywidualnego rozważenia.

Cytaty pochodzą w większości z wydania z 1985 roku (tłum. M. Marszał) .

Czytaj więcej »

Norweska Podwodna Jednostka Specjalna

2010-02-18T16:15:00.004+01:00

Norwegia. Kraj, gdzie "lasy wiecznie śpiewają". Niewielu ludzi tam mieszka (zaledwie 1/8 liczby mieszkańców Polski) - może dlatego, że ostatnimi czasy lasy zaczęły rapować. Dzielni Norwegowie jednak wcale się nie nudzą w swej leśno-skalistej ojczyźnie - czego dowodem jest ostatnie niesamowite znalezisko, które możemy obserwować dzięki Google Street View".

Wystarczy tylko:

1. Kliknąć o, tutaj.
2. Przeciągnąć ikonkę żółtego ludzika dokładnie nad balonik z literką "A".
3. Porozglądać się uważnie po ulicy ;)

Gdy już to zrobimy - oczom naszym ujawni się jedyny w swym rodzaju widok - są to tajne manewry wykonywane przez członków Norweskiej Podwodnej Jednostki Specjalnej.
...

No, dobra. Tak naprawdę, to tym miłym panom się nudziło, więc postanowili gonić samochód robiący zdjęcia do "Google Street View" ;)

Kosmaty słowniczek, czyli Szwed i Polak - dwa bratanki.

2010-01-20T16:04:00.004+01:00

Ponieważ wciąż panuje moda na naukę języków skandynawskich, postanowiłam przybliżyć Wam znaczenia coponiektórych słów szwedzkich i polskich (a okazjonalnie też angielskich). Jeśli wybieracie się na wycieczkę do Szwecji - gwarantuję, że ta jedyna w swoim rodzaju wiedza pewno się przyda!

bra

Znawcy języka angielskiego na pewno pomyśleli sobie o pewnym słowie bardzo frapującym płeć męską (i żeńską też, choć w zgoła innym sensie). Jak wiadomo, mężczyznom chodzi o zawartość, a kobietom - o opakowanie ;)

W języku szwedzkim słowo to nie ma (niestety) nic wspólnego z damską bielizną - "bra" oznacza po prostu "dobry". Istnieje wszakże wiele sporów na temat tego, jak należy tłumaczyć "jattebra" - "bardzo dobry", czy może z angielskiego "giant bra" (a.k.a. "wielki stanik"). Pozostawiam to jakże istotne zagadnienie do kontemplacji...

halka

Wbrew pozorom, szwedzkie świntuszki nie mają wcale na myśli tego, co damy miewają pod sukienkami - o, nie. Szwecja to wszak kraj śniegu, lodu i porywistego wiatru. Gdy Prawdziwy Wiking mówi "halka!", nie ma na myśli opery Moniuszki, nie chce też powiedzieć: "Zzuj, kobieto, swą bieliznę, a chyżo!", lecz "Ale tu dziś ślisko!".

A oto, jak szwedzcy ~~wieśniacy~~ mieszkańcy małych miasteczek (z zamiłowaniem do motoryzacji, osobliwie do leciwych amerykańskich samochodów marki chevrolet) radzą sobie z niesprzyjającą zimową aurą:

smak
Tu należy sięgnąć do naszej dawnej, acz wspólnej historii. Otóż dawno, dawno temu nasi północni sąsiedzi, jako mieszkańcy surowych ziem, nie mieli u siebie do jedzenia nic zbyt efektownego. Podczas zimy (trwającej przez większą część roku, zanim dochrapali się globalnego ocieplenia) mogli liczyć jedynie na wychudzone krowy, tudzież inną kopyciznę, zatęchłą mąkę i skisłe jagody. Sami przyznacie, że nawet Sułtan Rozkoszy Podniebienia Brillat-Savarin nie umiałby upichcić z takich składników nic smakowitego. Wygłodzeni Szwedzi łakomie więc spoglądali na mlekiem, miodem i zbożem płynące polskie ziemie - nic dziwnego więc, że po pewnym czasie przypomnieli oni sobie o swych wikińskich korzeniach.

"W zawodzie Wikinga najbardziej cenię sobie gwałcenie i rabowanie"

- mawiał Leif Erikson

Wkrótce potem miał miejsce niejaki Potop Szwedzki. Wojska szwedzkie zamiast walczyć, rzuciły się na przepyszne polskie jedzenie - zżerając wszystko w zasięgu wzroku, łącznie z tłustymi świnkami, dorodnymi kurami oraz dachem chlewika. W końcu nie zostało już zbyt wiele do zjedzenia, więc szwedzki król Karol X Gustaw stwierdził, że już się tak nie bawi i wraca do domu, do Szwedzkiego Kucharza, który obiecał mu przyrządzić klopsiki mięsne (köttbullar) w kolorach narodowej flagi. Od tamtych czasów polskie słowo "smak" w języku szwedzkim oznacza dokładnie to samo, co u nas. Wcześniej Szwedzi tego pojęcia nie znali.

Karol Gustaw nr porządkowy X wraca do domu (kluczowa scena pomiędzy 00:30 a 01:14):

Szwedzki Kucharz przygotowuje köttbullar dla miłościwego pana:

I to by było tyle na dziś.
W następnym odcinku: czym się różni Szwedzki Kucharz od Borga i czy każdy Szwed ma ogon.

Ich wollte so gerne FLEISCH! (aka MJENSOOO!)

2010-01-13T13:45:00.002+01:00

Przez śniegi i mrozy bezkresne dzielnie przedzierali się nieustraszeni podróżnicy w swym powozie jako żywo drakkar z wyglądu przypominającym. Wiatr dął nieubłaganie i ani myślał przestać. Kolejny dzień w drodze wyciskał nieubłagane piętno na dwójce pionierów badających cuda i dziwy tajemniczej krainy zwanej Zachodnią Germanią.

Automagiczna Busola niezłomnie wskazywała kierunek północny i ani myślała przestać. Zmierzch nadchodził wielkimi krokami, na próżno podróżnicy wzrok wytężali szukając jakichkolwiek oznak istnienia ludzkich siedzib, wszak czas na popas był najwyższy. Doskwierało im zimno, pragnienie (osobliwie marzyli o ciepłym napoju parzonym na bazie liści pochodzących z dalekiego Kitaju), a także zza węgła wyzierał (uśmiechając się coraz bardziej triumfalnie) niejaki Głód.
- Azali uważasz, że gdzieś w ogóle istnieje jeszcze jakaś cywilizacja, nie przysypana śniegiem, nie skostniała od wszechobecnego mrozu? - zagaił jeden z podróżników, marszcząc brwi.
- Nie sądzę. Zostaliśmy rzuceni przez los na pastwę nieokiełznanych żywiołów! Widmo śmierci głodowej krąży po okolicy... - zamyślił się posępnie drugi, wciąż rozglądając się wokół i zerkając co jakiś czas w wypłowiały pergamin będący najprawdopodobniej mapą tej dziwacznej okolicy.
- Słyszałem onegdaj, że pono skórzana tapicerka drakkaru nadaje się do powolnego przeżuwania - z odrobiną keczupu, rzecz jasna.
- Wspomnij wszak historię podniebnego powozu, który roztrzaskał się w Górach Andyjskich. Pasażerowie musieli nauczyć się pichcić nowe potrawy z ludziny. I to bez przypraw!

W tym momencie podróżnicy łakomie (acz ukradkowo) otaksowali wzrokiem siebie nawzajem. Każdy z nich w pamięci uporządkował kilka najsmakowitszych przepisów kulinarnych.

***

Robaki.

Dla zabicia czasu i choć chwilowego zapomnienia o dręczącym ich głodzie (świąteczna szyneczka pieczona domowym sposobem, indyk z jabłkami, rodzynkami i cynamonem...), podróżnicy rozpamiętywać rozpoczęli igrce i rozrywki z lat dawnych.

- A pamiętasz Łormsy? I ta bazóka...

- Najlepsza i tak była atomówka.

- Ciekawe, jak by taki robaczek smakował upichcony na ruszcie radioaktywnym... - wyrwało się jednemu z podróżników nagle.

- Mmm...

WTEM!

- Azali... skręcamy?

***

Bonn i Bambi.
Bonn, jakie jest, każdy widzi. Albo wygoogla. Beethoven, teatry, uniwerek, ministerstwa. Le haute lans.
Nie każdy jednak wie, że pod tą kunsztowną pozłotą kryje się Pradawne Y Omszałe ZUO. Mhrokkk skondensowany.
Utrudzeni niezmiernie podróżnicy dotarli w środku ciemnej nocy do Domu Niemieckiego, ostatniej przyjaznej ostoi zachodniej cywilizacji po tej stronie Rio Mosel. Mróz ściskał wszystko w swych szponach, włączając w to Magiczny Eliksir z Trawy Bizoniej wieziony do Czcigodnych Przodków jednego z podróżników - na Daleką Północ. Niczym bohaterowie powieści Jacka Londona wystawili warty, posilili się skromnymi resztkami bezmięsnych (!) zapasów (bowiem wszelakie przybytki żywnościowe, ku wielkiemu smutkowi podróżniczych wnętrzności, miały drzwi już od dawna zawarte) i udali się na zasłużony spoczynek. Śnili o mięsie. Nie spodziewali się jeszcze mrożących krew w żyłach wydarzeń, których świadkiem bedą następnego dnia.
Ranek powitał ich śniegiem skrzącym się wesoło w świetle rozespanego słońca. Wygłodniali rzucili się na Prawdziwe Niemieckie Śniadanie - jajeczniczka, smażone plastry boczusia, świeże bułeczki, aromatyczna herbata i dżem truskawkowy prawdziwie nordyckiej roboty. Bratwurst również się objawił (Sauerkraut miała wychodne).
- Mjenso jest dobre. - stwierdzili podróżnicy zgodnie.
Rozkosznie posileni, wyruszyli w dalszą drogę.

WTEM!

Ujrzeli wielki szyld z wizerunkiem znanego wszystkim jelonka, a pod spodem napis: "BAMBI Fleisch-Shop". Z wrażenia ich drakkar omal nie wpłynął na mieliznę, a aparat odmówił posłuszeństwa. Dlatego też w ramach etykiety zastępczej - wizerunek podobnego przybytku mięsnego, mieszczącego się w pobliskim Aachen.

Bambi-Grill. Allah Akbar!

Nie, nie jedliśmy tam nic. Następne mięso zjedliśmy już w Danii... ale to już zupełnie inna historia ;)

Zdjęcia:
moje własne, albo z naszego internetu.

Nie czytaj tego posta, jeśli nie masz dużo wolnego czasu!

2009-12-18T10:09:00.000+01:00

Wygrzebane z sieci - trzy wysoko uzależniające gry logiczne i pseudostrategiczne (czy jakkolwiek byśmy je nazwali). Jeśli nie macie wystarczającej ilości czasu - lepiej w ogóle nie klikajcie, bo okrutnie uzależniają.

1. GemCraft - potwory grasują w magicznej krainie, gracz jest jedynym czarodziejem, który może uratować świat używając kamieni szlachetnych o magicznych i wybuchowych właściwościach.

2. Splitter 2 - przytnij deseczkę, utnij niteczkę, załataj dziurę w murze - a wszystko po to, żeby kulka doleciała do celu. Miła gra logiczna.

3. Superstacker - układaj głupio uśmiechnięty klocek na innym klocku, do oporu - byle tylko nie zawalić "wieży". Gra niby prosta, ale ma w sobie to coś... i ten dreszczyk emocji na wyższych poziomach!

Najbardziej do gustu przypadł mi GemCraft. A Wam? :)

Obrazki wzięłam z naszego internetu ;)

Mistrz Sapkowski w Hiszpanijej wydany

2009-12-13T14:58:00.002+01:00

O Sapkowskim nie trzeba się rozpisywać zanadto, wszyscy wiedzą co, jak, gdzie i po co. Przejdźmy do meritum - kawałek czasu temu na sieci pojawiły się ilustracje do okładek hiszpańskiego wydania jego książek. Pamiętając polskie wydania Sagi o Wiedźminie oraz Trylogii Husyckiej, zerknijmy teraz na ich hiszpańskie odpowiedniki.

"Ostatnie życzenie":

Geralt - świetnie sportretowany, nieprawdaż?

"Miecz przeznaczenia":

W końcu porządnie, klimatycznie i czarodziejsko - kobieco (ale nie wulgarnie) ukazana Yennefer.

"Krew elfów":

Jaskier w wersji hiszpańskiej (szczególnie ta bródka!), zgodnie z książkowym opisem: pan mający pod 40-tkę, nieco "wymięty" po ostatniej popijawie, o jurnym spojrzeniu. O wiele bardziej podoba mi się ta wersje jego wyglądu od tych, które widzimy w grze "Wiedźmin" lub w nieszczęsnym filmidle polskim (Zamachowski IMO jest zbyt misiowaty "okrąglutki" do takiej roli).

"Czas pogardy":

Swietnie zobrazowana Ciri, w byle jak uszytym, siermiężnym ubraniu, wśród ruin...

"Chrzest ognia":

Osobiście uważam, że Milva przedstawiona na starej okładce SuperNowej bardziej odpowiada mojemu wyobrażeniu łuczniczki. No, ale rozumiem - trzeba przyciągnąć młodego męskiego czytelnika ;)

Hiszpańskie rysy Milvy i kolczyki/piercingi - ciekawy eksperyment swoją drogą.

"Wieża Jaskółki":

Tak, to jest Regis - w końcu w książce wyraźnie stało, że był aptekarzem. Początkowo miałam pewne zastrzeżenia do tego wizerunku, ale po namyśle stwierdziłam, że wcale nienajgorzej się tu prezentuje. A te paznokcie i kolor oczu!

"Pani Jeziora":

A i owszem - Cahir doczekał się własnego portretu! Wprawdzie jego hełm wyobrażałam sobie bardziej złowieszczo, ale uważam, że ogólnie jest to całkiem udany wizerunek.

"Narrenturm":

EDIT: Jest to hiperrealistyczna przeróbka fragmentu obrazu Pietera Bruegela Starszego "Triumf śmierci" (oryginał tutaj).

Na stronie autora ilustracji - Alejandro Colucci - można znaleźć jeszcze jedną ilustrację do zbioru opowiadań "Droga, z której się nie wraca" (u nas: "Coś się kończy, coś się zaczyna"):

Warto zwrócić uwagę na detale i przyglądnąć się każdej ilustracji w powiększeniu - często jest kilka fajnych smaczków do zaobserwowania, które na pewno doceni każdy uważny czytelnik książek Sapkowskiego.

PS. Pozdro dla zioma Inkiego, który cześć linków wyszperał.

Linki:
wydawnictwo - http://www.alamutediciones.com
strona autora ilustracji: http://www.epicaprima.com/ - Alejandro Colucci

Co tam, panie, w Kopenhadze? - Ano, ciepło..

2009-12-07T17:35:00.005+01:00

A tak, ciepło. Zerkam (rzutem oka umieszczonego na antence przysłowiowego beretu) przez Oresund w stronę Danii. Co tam widzę? Ano, panie, mgłę. Zamiast tego powinnam była ujrzeć zarysy przedmieść Kopenhagi.

Czy to członkowie kopenhaskiego szczytu klimatycznego tak namiętnie palą papierosy, czy może to "cieplutkie" spaliny? ;)

Przez kilka ostatnich dni było dość chłodno (nawet do -2 stopni w nocy), ale jakoś się ostatnio podejrzanie ociepliło. 5 stopni po południu, czysta rozpusta! Oczywiście nie sposób winić za ten stan rzeczy niczego innego, aniżeli Konferencji Klimatycznej w Kopenhadze.

Cyferki mówią same za siebie:

16500 - liczba planowanych uczestników; dzisiejsze raporty mówią o conajmniej podwojonej tej liczbie (głównie dziennikarze i członkowie różnorakich NGO z całego świata). Dla chętnych: policzyć ile samolotów trzeba na transport tylu osób, plus paliwo (ah, spalinki, mniam) i tony śmieci produkowanych przez każdego uczestnika.

1200 - liczba limuzyn, które mają wozić uczestników, oczywiście z silnikiem diesla (tylko 5 spośród nich to elektryki; hybrydowe samochody są bardzo w Danii kosztowne dzięki nałożonym na nie wysokim podatkom).

140 - tyle właśnie prywatnych odrzutowców dowiozło co znaczniejszych uczestników na miejsce.

200 - to całkowita liczba rowerów do wypożyczenia u organizatorów (jeśli ktoś ma ochotę być podczas konferencji naprawdę "eko" - w założeniu, jak widać, szansę tę będą mieli tylko nieliczni).

Prawda, że od razu robi się cieplutko? ;)

A co poza tym?
USA z Obamą na czele będą twierdzić, że ich niezbyt wygórowane cięcia emisji gazów cieplarnianych są naprawdę duże i nie mogą więcej. Premier Szwecji (która ma teraz w EU prezydencję) powie, że to za mało, bo Szwedzi deklarują o wiele więcej, a cała EU gotowa jest ciachnąć emisję nawet dwukrotnie więcej.
Chiny i Indie wprawdzie obiecują wprawdzie zmniejszyć zużycie węgla na obywatela do roku... (tu należy wstawić jakąś odległą datę, ale każdy się będzie cieszył, że w ogóle przyjechali), jednak poproszą o fundusze na rozwój nowych technologii energetycznych. I tak dalej...

Co z tą Polską?

Polscy specjaliści biją na alarm, mówią o radykalnym wpływie cięć emisji gazów cieplarnianych na polski (dogorywający zresztą) przemysł, o kwotach, o miliardach z budżetu przeznaczonych na magiczne "kwoty", zamiast na rozwój szpitali, czy szkół (ogrzewanych węglem, rzecz jasna - przecie to nasze, polskie "czarne złoto i basta!). Nikt nie pomyśli, tak jak nie myślał od 1990 roku, o poważniejszym zabraniu się za korzystanie z alternatywnych, odnawialnych źródeł energii. Dlaczego? Bo to myślenie zbyt długofalowe, sięgające zamysłem na dłużej niż najbliższa kadencja sejmu, a poza tym koszta zbyt wolno się zwracają. Aha, elektrownie atomowe są dalej "śmierdzącym jajem" polskiej polityki i planowania, podczas, gdy wokół Polski jak grzyby po deszczu rosną powyższe elektrownie, coraz bardziej wydajne elektrownie wodne, czy osławione ogromne wiatraki na terenach nadmorskich sąsiednich krajów.

Linki na dziś:
http://en.cop15.dk/ - strona KKK, znaczy... no, sami wiecie co miałam na myśli ;) (aha, i jeszcze to, o numerkach)
http://climate.nasa.gov/Eyes/ - Eyes On Earth 3D - fajny projekt NASA, przeleć się z satelitą!
http://bldgblog.blogspot.com/2009/11/million-years-of-isolation-interview.html - megalomański amerykański sposób na załatwienie sprawy odpadów atomowych... (z minidedykacją dla Wolviego ku pamięci naszej "śmietnej" dyskusji)

Źródło zdjęcia: internet (fotosik.pl)

Fasolowy Boczek Szatana

2009-11-10T16:00:00.004+01:00

Nadszedł listopad, a wraz z nim - deszcz, wiatr, przymrozki i ogólna plucha. Słonka jakoś nie za wiele, więc trzeba sobie humor poprawiać na inne sposoby. Dziś niech to będzie przepis na najbardziej szatanowską (a jaka inna miałaby być?) sałatkę świata po tej stronie Rio Gildio. Tak, tak, drogie dziateczki - albowiem sałatka, jakiej przepis zaraz wam zdradzę, swoje pierwsze sukcesy święciła na Dawnych Y Uznanych imprezach gildyjnych. Sprawdza się ona w każdych warunkach - rozgrzewa (przygotowana na ciepło z dodatkiem mrożących krew w żyłach piekielnych składników) i oczywiście smakowicie wypełnia ;)

Fasolowy Boczek Szatana to sałatka bardzo prosta w przygotowaniu i pozostawia szerokie pole do popisu podczas jej produkcji - można dodać lub podmienić kilka mniej kluczowych składników bez obawy, że straci swoją wrodzoną szatańskość.

AKT I - Składniki.
Przygotowując Fasolowy Boczek Szatana nie obejdziemy się bez następujących produktów:
- 1 sałata rzymska lub lodowa (osobiście wolę lodową, bo tak ładnie "chrupie")
- 1 puszka czerwonej fasoli (może być w zalewie zwykłej lub pikantnej)
- 1 puszka kukurydzy (jak najsłodszej!)
- 2 średnie cebule (jedna z nich może być czerwona lub czosnkowa - dodaje smaku!)
- 1 szklanka pikantnego keczupu (uwielbiam keczup - Włocławek, Pudliszki, albo domowej produkcji, więc zazwyczaj dodaję nawet 1,5 szklanki, lub więcej... mniam)
- 1 duża czerwona papryka (a jeśli czujemy się odważni - można dodać troszkę papryczki chilli do smaku)
- 5-10 dkg wędzonego boczku w cienkich plasterkach (MIĘSO! = im więcej, tym lepiej)
- kilka kropli tabasco
- szczypta pieprzu cayenne.

Opcjonalnie:
- puszka zielonego groszku (jeśli akurat mamy taki kaprys),
- oliwki (pokrojone w poprzek - "krążki"),
- ciecierzyca (w smaku trochę przypomina orzechy).

AKT II - Przygotowanie.

1. Warzywka
Świeżutką i chrupiącą sałatę dokładnie oczyścić, opłukać, osuszyć i pokroić w paseczki. Paprykę oczyścić (i oczywiście usunąć gniazda nasienne), strąk opłukać i pokroić w drobną kostkę. Jeśli dodajemy troszkę papryczki chili - również drobno ją pokroić (po tym wyczynie uwaga na palce - nie pakować ich do oczu!:D). Fasolę oraz kukurydzę opłukać pod bieżącą, zimną wodą i dokładnie osaczyć na sitku. Wszystkie te składniki włożyć do dużej miski i wymieszać.

2. Pikantny sos keczupowy
Cebule obrać, pokroić na cząstki lub krążki. Plasterki wędzonego boczku można zostawić w całości - ja lubię je pokroić na "paseczki" (ładnie się wtedy komponują z sosem) - usmażyć na chrupko na suchej patelni, wraz z kawałkami boczku zeszklić cząstki cebuli. Dodatkowo, możemy osobno usmażyć kilka plasterków boczku w całości i zdjąć z patelni do ostygnięcia. Do podsmażonej cebuli i boczku wlać keczup, zamieszać, krótko zagotować, odstawić do ostygnięcia. Następnie doprawić sos na pikantnie do smaku kilkoma kroplami tabasco i pieprzem cayenne.

AKT III - Podanie.
Przygotowane wcześniej składniki w misce polać przygotowanym sosem. Całość dokładnie wymieszać, na wierzchu ułożyć usmażone wcześniej dodatkowe plasterki boczku.

Na koniec najważniejsze: jeść ze smakiem! :)

Składniki:
- 1 sałata rzymska
- 1 puszka
czerwonej fasoli (w zalewie)
- 1 puszka kukurydzy
- 2 średnie cebule
- 0.75 szklanki
pikantnego keczupu
- 1 duży strąk czerwonej papryki
- 5 dkg wędzonego boczku w cienkich plasterkach
- kilka kropli tabasco

Opis przygotowania:
Sałatę rzymską oczyścić, opłukać, osuszyć i pokroić w paseczki. Paprykę oczyścić (usunąć gniazda nasienne), strąk opłukać i pokroić w drobną kostkę. Fasolę oraz kukurydzę opłukać pod bieżącą, zimną wodą i dokładnie osaczyć na sitku.
Następnie przygotować pikantny sos keczupowy. Cebule obrać, pokroić na cząstki lub krążki. Plasterki wędzonego boczku wysmażyć na chrupko na suchej patelni
, po czym zdjąć z patelni i na wysmażonym tłuszczu zeszklić cząstki cebuli. Wlać keczup, zamieszać, krótko zagotować, odstawić do ostygnięcia. Następnie doprawić sos na pikantnie kilkoma kroplami tabasco.
Sałatę przełożyć do miski, wymieszać z pokrojoną papryką, osaczoną fasolą i kukurydzą, polać przygotowanym sosem. Miskę przykryć talerzem i odstawić na 15 min.
Wszystkie składniki sałatki dokładnie wymieszać, przełożyć na półmisek, na wierzchu ułożyć wysmażone plasterki boczku.
Opis / Uwagi:
do sałatki można również dodać ciecierzycę (w smaku
przypomina orzechy) lub zielony groszek.

Mężczyźni są z Marsa, Kobiety - z Wenus, a Disney - z Hollywood

2009-10-30T14:16:00.004+01:00

Bajki Disneya za młodu widzieli? - Widzieli.

Zachwycali się dzielnymi książętami i pięknymi królewnami? - A jakże!

Cudnie.

otypy, wkładane nam do głów od dziecka, rządzą relacjami społecznymi. Niektórzy nadal dziwią się, skąd to ciągłe parcie na popularność, piękny wygląd, bogactwo i sławę.

PANIE:

"Ewolucja" księżniczek Disneya.

Porównajcie wygląd, proporcje i procent odsłoniętego ciała Śnieżki z 1937 r. oraz Jasmine z 1992 r.

PANOWIE:

Niestety, tu również brak widocznych cech ewolucji światopoglądowej;)

W tym momencie nie można pominąć przeboju skandynawskiej grupy AQUA: "Barbie Girl" z nieśmiertelnym refrenem: "I am plastic, it's fantastic!".

A teraz pora na zderzenie z rzeczywistością. Jeśli widzieliście film "Enchanted" (tak, ten, gdzie Cyclops z Xmen gra Księcia z Bajki), wiecie, co dzieje się, gdy księżniczka z animowanego świata pojawia się w naszej podkolorowanej na amerykańską modłę rzeczywistości - plus obowiązkowy happy end.

To teraz popatrzcie sobie, jak bardzo stereDina Goldstein, fotograf, postanowiła do sprawy podejść bardziej realistycznie. Co by się stało, gdyby księżniczki z filmów Disneya trafiły do świata rzeczywistego, jak wyglądałaby ich przyszłość, czy rzeczywiście byłoby to "Żyli długo i szczęśliwie..."?

Autorka serii fotografii "Upadłe Księżniczki" (Fallen Princesses) umieściła każdą z bohaterek w kontekście aktualnych problemów współczesności. Jak sama mówi, zainspirowała ją do tego obserwacja jej córeczek zafascynowanych bajkami Disneya, bazującymi na powtarzalnym schemacie (smutny początek, uratowanie przez księcia, szczęśliwe zakończenie), w którym z ofiary młoda dziewczyna staje się pełnoprawną księżniczką. A jak wyglądają księżniczki stające się ofiarami - lub nawet, by użyć dosadnego epitetu - niewolnicami współczesności oraz istniejących obecnie problemów? - Sami zobaczcie.

Kopciuszek topi smutki.

Pamiętacie Śnieżkę?

Ucieczka z wieży nie jest już głównym problemem Roszpunki.

"Wilka też wtrząchnę, a co."

Wojownicza Jasmine.

A Belle wciąż chce być piękna...

Ariel szybko stąd nie ucieknie.

Księżniczka na ~~Ziarnku Grochu~~ Wysypisku.

Śpiąca Królewna i Starcy.

Źródła:
http://contexts.org/socimages/2009/10/25/disney-princesses-deconstructed/
http://www.jpgmag.com/stories/11918

Dystrykt 9 - Obcy i apartheid

2009-10-13T15:10:00.000+02:00

...czyli co by było, gdyby Obcy jechali na wycieczkę krajoznawczą kosmicznym autobusem, w połowie drogi przez jakieś zapyziałe okolice kierowca nagle kopnąłby w kalendarz, a w baku zrobiła się dziura...

Widzowie od dziesiątek lat karmieni są "jedynie słuszną" wersją wydarzeń odnośnie Pierwszego Kontaktu, tj. złe Obce przylatują, wymachują swymi groźnymi laserami i chcą podbić Ziemię, dzielni Amerykanie ratują świat, wytłukując rzeczonych Obcych do nogi. Wybuchy, koniec filmu.

W filmie "Dystrykt 9" (firmowanym swoją drogą przez Petera Jacksona - takie nasze "Sapkowski przedstawia", tylko z większym rozmachem), mamy zupełne odwrócenie schematów - to ludzie są górą w trudnej sytuacji. Niestety przewaga (liczebna i mimo wszystko techniczna) nie oznacza sprawowania pełnej kontroli nad chorymi i częściowo niepełnosprytnymi Obcymi, zwanymi przez większość widzów pieszczotliwie "Krewetkami". Rzecz nie dzieje się w Wielkim i Wspaniałym USA, ale w RPA, konkretnie w Johannesburgu. Nie ma schematu "Żydzi i Murzyni ratują świat", jest za to nieporadność ludzka, spychologia stosowana, chciwość i bezwzględność korporacji.

Zepsuty (?) statek kosmiczny wisi sobie nad miastem przez jakieś 20 lat, Obcy żyją w prymitywnych warunkach, mnożą się, aż w końcu brak dla nich miejsca - w to wszystko zostaje wrzucony przedstawiciel "niezależnej" firmy mający za zadanie po prostu przesiedlić niecodziennych mieszkańców dystryktu w inne miejsce. Standardowa robota administracyjno-logistyczna, ale tylko na pierwszy rzut oka...

Świetnie prowadzona kamera w sposób reporterski ukazuje nam prawdziwe oblicze wydzielonego obszaru dla Obcych. Mija pewien czas, zanim przyzwyczaimy się do trzęsącej się "amatorskości" zdjęć, ale tym bardziej wciąga nas ona w akcję w kolejnych etapach filmu. Neil Blomkamp, reżyser pochodzący z RPA, wzorował się tu na istniejącym w rzeczywistości Dystrykcie 6 - dzielnicy, w której w czasach Apartheidu zgromadzona była czarnoskóra ludność lokalna. "Dystrykt 9" nawiązuje do czasów segregacji rasowej brutalnie i bezpośrednio, oczom widza ukazuje się kalejdoskop werystycznych scen (często szokujących), które zdarzyły się lub zdarzyć się mogły naprawdę. Może nawet stanowić pewną próbę przypomnienia o problemie, czy rozliczenia się z niechlubną przeszłością. Choć wieloetniczna ludność Johannesburga w filmie jest na pierwszy rzut oka zgodna i spójna wobec problemu Obcych, jednak wciąż jest wewnętrznie podzielona - tym razem nie kulturowo, a ekonomicznie. Jest to jednak tylko jeden z aspektów całości, którą powinno się rozpatrywać wielopłaszczyznowo - jako film o najważniejszych problemach, przed jakimi staje współcześnie ludzkość. Obcych w tym ujęciu rozumieć można jako pewien pretekst i narzędzie do wyrazistszego ukazania najistotniejszych kwestii.

Osią fabuły nie są efektowne wybuchy, jak to bywa w amerykańskim kinie SF, ale i tak film zasługuje na pochwałę za bardzo udane efekty specjalne - od maszyn i urządzeń Obcych, po ich niesamowity wygląd, a także wydarzenia związane z głównym bohaterem, Wikusem - wszystko to przeprowadzone i ukazane w sposób stosunkowo realistyczny. Nikt nie jest tu superprzystojny, niezwykle silny, niezniszczalny - postaci, jakie widzimy, są po prostu ludźmi (lub Obcymi), zwyczajnymi osobami postawionymi w niezwykłej sytuacji. Doświadczają zwykłych emocji i nie boją się ich okazać, nie każde ich działanie jest bezbłędne, nie są wszystkowiedzący, a gdy strzelają - często chybiają. Ot, zwykli ludzie w (nie)zwykłej sytuacji.

Widz po seansie "Dystryktu 9" będzie zapewne stawiał sobie wiele pytań - zarówno natury moralnej "z wyższej półki" (ksenofobia, humanizm), jak i fabularnej ("to ile w końcu tego paliwa potrzebowali?", "ile Krewetek było inteligentnych?", "co z bronią Obcych?", itp.). Myślę, że właśnie ta niepewność i lekki chaos w głowie, jaki mamy po wyjściu z kina (m.in. spowodowany przez kilka bardzo krwawych i brutalnych scen), świadczą o wadze tego filmu. Osobiście uważam, że od kilku lat nie pojawił się tak treściwy i nakłaniający do myślenia film SF.

Na zakończenie - coś, co jest niejako przedsmakiem filmu - krótkometrażówka nakręcona przez reżysera "District 9" - jeszcze przed powstaniem pełnej wersji tego obrazu. Warto ją obejrzeć, zanim pójdzie się do kina.

"Alive in Joberg":

Japonia... utracona?

2009-09-21T11:30:00.005+02:00

Przy okazji przeglądania zawartości mojego regału z książkami (i zawartości dysku komputera), natknęłam się na książkę Alexa Kerra "Japonia utracona". Przeglądając ją i przypominając sobie jej zawartość, dotarło do mnie ponownie wrażenie odchodzącego piękna, przemijającej kultury tradycyjnej, po której już wkrótce pozostaną prawdopodobnie jedynie wspomnienia...

Celem autora Japonii utraconej jest zapoznanie czytelnika z przemianami, jakie mają miejsce we współczesnej Japonii, na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Książka początkowo była serią wykładów napisanych i wygłaszanych z myślą o japońskim odbiorcy. Jednak ze względu na biwalencję kulturową (amerykańsko-japońską) Alexa Kerra, powstała też wersja przeznaczona dla czytelnika pochodzącego z kręgu kultury zachodniej. Myślą przewodnią książki stało się zjawisko zmiany kulturowej, której większość efektów odbiła się niekorzystnie dla Kraju Kwitnącej Wiśni.

Całość składa się z czternastu rozdziałów, każdy z nich traktuje o kolejnym zagadnieniu. Nie brakuje też wstępu, kilku istotnych wzmianek faktograficznych, a także niezwykle przydatnego słowniczka japońskich terminów na końcu książki, o charakterze niemal encyklopedycznym.

Rozważania teoretyczne są gęsto przetykane opisami osobistych doświadczeń autora (które de facto przeważają), wynikających z jego stałego kontaktu z kulturą Dalekiego Wschodu. Punkt wyjścia stanowią pierwsze kroki Alexa Kerra w japońskim świecie, aż do ostatnich, najnowszych wydarzeń z końca XX w. Autor, będący wnikliwym obserwatorem, stara się uchwycić, na wzór haiku, najistotniejsze elementy „japońskości”. Kolejno odwołuje się do najbardziej wartych, jego zdaniem, aspektów tej - jakże odmiennej dla „człowieka Zachodu” - kultury.

Pierwszy rozdział traktuje o warunkach geograficznych oraz środowisku naturalnym Japonii znajdującym swoje odbicie w charakterystycznym krajobrazie, obecnie coraz bardziej i bezwzględniej kształtowanym (czy też „sztucznie porządkowanym”) z polecenia władz kraju. Autor pozwala sobie na refleksję dotyczącą tego, jak daleko może posunąć się człowiek w niszczeniu naturalnego piękna przyrody, którego najprawdopodobniej nie będą mogły ujrzeć przyszłe pokolenia.

Naturalną koleją rzeczy nasuwają się rozważania na temat miejsc i sposobów życia Japończyków, które Kerr odmalowuje na przykładzie doliny Iya. Stare, tradycyjne wiejskie domostwa są porzucane na rzecz nowoczesnych, miejskich, do których chętnie przenoszą się młode pokolenia w poszukiwaniu pracy w betonowych metropoliach w rodzaju Tokio. Autor odbudowując zakupione przez siebie zaniedbane domostwo pamiętające dawne czasy świetności rodzimej, nieskażonej kultury, z trudem próbuje odnaleźć elementy ówczesnego ładu i klasycznej estetyki wnętrz również w nowoczesnych budowlach.

Istotnym elementem japońskiej kultury, który nieprzerwanie zachwyca swym wyrafinowaniem i widowiskowością jest teatr – w szczególności Kabuki. Również tutaj autor zauważa piętno przemian, będących sygnałem powolnej stagnacji tej unikalnej sztuki. Według Kerra Kabuki jednak nie zaniknie całkowicie, będąc jednym z najbardziej charakterystycznych aspektów kultury, przenosząc ze sobą niemal zapomniane treści i symbolikę. Najbardziej namacalnym dowodem tego stwierdzenia jest nigdy nie malejąca liczba publiczności na przedstawieniach i jej żywe reakcje.

Ważnym zjawiskiem zaobserwowanym przez autora Japonii utraconej jest brak szacunku dla spuścizny historycznej i kulturowej (w postaci dzieł sztuki) przez Japończyków. Większe znaczenie przypisują oni dziełom uznanych twórców europejskich (np. van Gogh), niż własnych. Kerr wysuwa tezę, że jest to jedna z najbardziej widocznych oznak utraty poczucia własnej tożsamości przez mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni. Mają oni obecnie kłopoty z właściwym określeniem zjawiska „japońskości”, które dawniej spajało naród, a nawet wynosiło go ponad inne (gł. etos samurajski). Podobny mechanizm miał miejsce w Chinach; w obu przypadkach wiąże się to ze specyfiką kontaktów z Amerykanami czy Europejczykami.

Jeden z kolejnych rozdziałów poświęcony jest kaligrafii, sztuce umierającej w szybkim tempie, wypieranej przez techniczne ułatwienia formy zapisu myśli. Może to prowadzić, jak zaznacza autor, do zatracenia głębokich pokładów symbolicznych (stanowiących rdzeń kulturowy), niesionych przez charakterystyczne dla japońskich form zapisu niestandardowe sposoby wyrażania wielu pojęć.

Największe zainteresowanie sztuką, a także potencjałem gospodarczym Japonii wydają się mieć w oczach autora przede wszystkim zagraniczni (amerykańscy) inwestorzy. Niezwykle szybki gospodarczy rozwój kraju jest związany z wkroczeniem na rynek zagranicznych grupa kapitałowych, które zaczęły dyktować określony styl i zachodnią kulturę biznesu. Jednak tutaj widoczne jest niezmienne przywiązanie Japończyków do silnej hierarchii i określonej etykiety, co – według Kerra, rodowitego Amerykanina – nie zawsze przynosi pozytywne rezultaty w zarządzaniu krajem (przykładami są tutaj handel nieruchomościami, system bankowy, czy przemysł filmowy).

Część książki poświęcona jest lokalnym kolorytem charakterystycznych japońskich miast - jak Kioto czy Osaka, wraz z ich mieszkańcami (niekiedy niecodziennymi – jak chociażby gejsze), stanowiących ostoje ciągle żywej i rozwijającej się kultury japońskiej. Takie miejsca pozwalają mieć nadzieję, że nie wszystko zniknie w wirze niepamięci. Autor nie zapomina także o kwestiach duchowych – dalekowschodnich religiach i filozofiach (buddyzm, shinto, czy zen), mających oczywisty wpływ również na współczesnych Japończyków. Wspomniane przy tej okazji miejsca święte nie są może najpopularniejszymi atrakcjami turystycznymi, niosą jednak wciąż ze sobą ładunek „tradycyjnej japońskości”, zachowując nadal swe znaczenie i symbolikę. Niestety nie każdy mieszkaniec wysp jest w stanie je odwiedzić – być może w przyszłości niektóre ze świątyń i chramów odejdą w zapomnienie.

Książka pozostawia po sobie nostalgiczne poczucie przemijania, będące odwzorowaniem indywidualnej perspektywy autora, który staje się orędownikiem dawnych japońskich wartości. Największą ironią tego stanu rzeczy jest fakt, iż Alex Kerr jest Amerykaninem, osobą pochodzącą całkowicie spoza dalekowschodniego kręgu kulturowego, a jednak traktującą go z ogromnym szacunkiem, niekiedy większym niż wielu spośród rodowitych Japończyków.

Alex Kerr, Japonia utracona, Prószyński i S-ka, Warszawa 1999, 224 s.

NIE POLECAM: "Merlin and the Book of Beasts"

2009-09-07T14:05:00.004+02:00

Jako, że coponiektórzy bardzo mnie męczyli o kolejną "niepolecankę", niniejszym popełniam kolejny wpis z tego cyklu. Z góry ostrzegam - w tekście roi się od spoilerów, więc czytacie na własną odpowiedzialność. Z drugiej strony - lepiej przeczytać poniższy tekst, niż zmarnować ok. 90min na obejrzenie tego filmu.

Legendy Arturiańskie (a osobliwie ta ich część, która traktuje o Merlinie) przeżywają najbardziej kryzysowy okres w historii kina. Może nakłada się na to pokłosie strajku scenarzystów sprzed prawie już dwóch lat, może kryzys (trza kręcić dużo filmów, nieważne że żenującej jakości i ze śmiesznie niskim budżetem). Pamiętacie "Ostatni legion" ? A "Króla Artura" (tego z Clive'em Owenem i świetnymi zdjęciami Idziaka, które jako-tako ratowały "zrewidowaną" wersję wydarzeń)? A "Ucznia Merlina", nędzną popłuczynę będącą odcinaniem kuponów od genialnego "Merlina" (z 1998r.) z Samem Neillem (najlepszą wg mnie ekranizację i interpretację legendy)? Sam zaś "Merlin" jest wyjątkiem potwierdzającym regułę i niedoścignionym wzorem (łącznie z kreacjami wyżej wspomnianego S. Neilla, Mirandy Richardson i Heleny Bonham-Carter). No dobra, wypada na zakończenie przybić ostatni gwóźdź do trumny i przypomnieć o koszmarku serialowym, jaki popełniła w 2008 r. BBC wypuszczając serial "Merlin" dla chyba bardzo młodej i niedorozwiniętej umysłowo młodzieży.

Ale wróćmy do meritum.

"Merlin and the Book of Beasts"

Khem, khem, panie i panowie - oto cała prawda o "Merlin and the Book of Beasts" (opis IMDB tutaj). Na dobry (?) początek, trailer tego... filmidła.

Całkiem klimatyczny miejscami, nie? James Callis - znany i lubiany ze świetnej kreacji Gaiusa Baltara z BSG, piękna Laura Harris, którą pamiętam z "Dead Like Me"plus nietuzinkowe najazdy kamery... Pomyślałam sobie - film nie może być taki zły, dajmy mu szansę, szczególnie, że potykałam się o DVD od kilku dni nieustannie, a że do tej tematyki mam słabość... stało się - ostatniego sobotniego wieczora, nieświadomi, nie spodziewając się czekającej nas 1,5 godziny agonii, wcisnęliśmy "PLAY".

Mrroczne zawiązanie akcji. Jakiś metro-młodzieniec (w obowiązkowym czarrrrnym kapturze) mazia paluszkiem po wiekowym perrrgaminie grrrrimoirrre'u, potęguje się groza, dochodzi do niebywałych, magicznych wydarzeń - coś zaczyna się dziać, twórcy filmu widocznie nie opuścili zajęć z Hitchcocka, nie jest źle. CGI ździebko pozostawia do życzenia, ale że nie jest jeszcze (!) tak źle, jak w "Wolverine", oglądajmy dalej. Niespodziewanie przytrafia się moment pseudohumorystyczny - zonk, cóż za fałszywy ton w kompozycji pierwszej sceny. Ale szybko następują kolejne wydarzenia, więc nie ma czasu na zastanawianie się nad detalami.

Poznajemy Dzielną Drużynę. Ciekawa muzyka w tle, ładniutkie plenery - "drużyna" jedzie na konikach, zaczyna się ciekawie. Nie uwrażliwiła mnie nawet dość niewysoka średnia wieku aktorów... Nic nie wskazywało na to, że film już wkrótce okaże się obarczony "syndromem Mapeciątek". (I już w te pędy wyjaśniam - nie od dziś modna jest "mapeciątkizacja" wszelakich filmów, seriali i interesujących produkcji wszelakich - Indiana Jones był fajny? - Zróbmy Młodego Indy'ego! A jak wyglądał Młody Einstein? A Młody Frankenstein? A co robił Billy The Kid jak był młody? Co powiecie na cool&trendy Jamesa T. Kirka i Spocka w wieku 20 lat? - Przykłady można mnożyć bez końca...). Tutaj, na odmianę, mamy do czynienia z Tristanem, synem, uwaga, bo to bardzo nieoczekiwane - synem... Tristana i Izoldy (to oni mieli syna!); jest też Avlynn Pendragon - córka Artura P. i Królowej "Znudziłeś mi się, idę nago pojeździć na koniu" Ginewry (tak! oni też mieli tajne potomstwo znienacka!), poza tym jest niejaki Lysanor (podobne do "Lancelot"), syn starego piernika Galahada (kiedyś najmłodszego, dziś ostatniego z Rycerzy Okrągłego Stołu). Przypomnę, że Galahad w oryginale obiecał żyć we wstrzemięźliwości (niektórzy specjaliści od mitu Arturiańskiego twierdzą, że jest on rycerskim symbolem Jezusa), więc syn, zapewne, poczęty został przez pączkowanie. Dodatkowo - w pierwotnej wersji nie powrócił do Camelotu, bo ujrzawszy Graala, odszedł "w siną dal" i nigdy go więcej już nie widziano, więc nie mógł wychować całej trójki młodzieży wyżej wspomnianej, pod okiem i ku pamięci. Aha, pod garnkiem na zupę,o, przepraszam, dziwacznym hełmem, kryje się oczywiście niewiasta, co od razu widać po ładnym, choć na szczęście nie rzucającym się zbytnio w oczy biuście. Nici z psikusa i zaskoczenia znudzonych ogranymi motywami widzów, co za pech!;) Nic to jednak, licentia poetica złą rzeczą nie jest, dajmy szanse filmowi, idźmy dalej.

Hej ho, hej ho, przez lasy by się szło... (Ale dokąd i po co?)

Nadciąga Merlin. Stało się, trza zasięgnąć porady Merlina, czcigodnego starego i nieśmiertelnego (wróć - potem okazuje się, że jednak do trzech razy sztuka, jeśli o umieranie chodzi). Po scenie do bólu przypominającej motyw z Czarnym Rycerzem z Monty Pythona, okazuje się, że legendarny czarodziej nie spodziewał się gości i wita przybyszy w szlafroczku.
Tutaj należy się kilka słów uznania dla Jamesa Callisa i jego interpretacji postaci - świetna jak zwykle mimika (oraz stroje, szczególnie świetna purpurowa zbroja w klimacie badass, choć do dziś nie rozumiem, na co mu był ten za duży hełm podczas rzucania czarów...) i rewelacyjny głos - tylko po tym można jakoby poznać, że Merlin jest bardzo wiekowy, bo z wyglądu tryska siłą i energią. Choć marudny jak dziadek, jak młokos zmienia zdanie i będąc deus ex machina wybawia Dzielną Drużynę z opresji, dołączając się do nich i wylewnie dziękując nie wiadomo za co.
W każdym razie kreacja aktorska obroniła się - jedyny zarzut mam do pseudo-szkocko-jakiegoś-wymyślonego akcentu, który w połączeniu z chropowatym głosem sprawia, że wymawianych przez Callisa kwestii nie sposób zrozumieć w pełni, jeśli nie jest się z gwarami angielskimi obznajomionym na codzień. Do tego czasami Merlinowi zdarzało się "zapomnieć", że ma coś powiedzieć z akcentem. Cóż, starcza demencja ani chybi... Podejrzewam, że Callisowi znudził się klasyczny brytyjski akcent po BSG.

Kopię tyłek każdemu. Tanio, okazja...
(A moja laska ma +1 do ataku!)

Kuriozalne dialogi i fabularne fikołki. Nie będę rozpisywać się o szczegółach każdej sceny, podam tylko garść przykładów. "Merlin..." cierpi na kolejną przypadłość - tym razem jest to syndrom pełnego pęcherza pijanych scenarzystów. Co i raz któryś do kibla wychodzi, w tym czasie inny dokańcza napisaną scenę. W dodatku każdy ma dwóję z wiedzy ogólnej oraz z logicznego myślenia. Przecież, jeśli Mrrroczny Młodzieniec ze sceny pierwszej (co? jeszcze nikt się nie domyślił, że to Mordred? a, racja, widz nie wie, kto to Mordred i trzeba mu wyłożyć wszystko łopatologicznie, pamiętajcie, Morgana Le Fay to Zła Kobieta Była!), chciał zawładnąc Camelotem, wystarczyło, by wyszedł z krzaków i powiedział, że jest synem Artura Pendragona. W końcu Artur swoje potomstwo pieczątkował jak najęty małym smoczkiem na przedramieniu, żeby zapominalski widz (i poddany) mógł się zorientować kto zacz. Każdy by się w pas pokłonił i oddał władzę w ręce dziedzica. Ale nie - z jakiegoś powodu Mordred wolał przybrać imię "Arkadian" (dobrze, że nie "Arkadius") i wystraszyć wszystkich z podgrodzia (zapewne swoją aurą emo), plus przemalować całość na czarno. Co ciekawe, okres bezkrólewia najwyraźniej panował przez conajmniej 20 lat od śmierci Artura, a jak widać z pierwszych scen filmu, Camelot (i zapewne reszta kraju) świetnie prosperował bez żadnego władcy.
Dodatkowo, tytułowa "Księga Bestii" jest źródłem Mrocznych Mocy Mordreda-Arkadiana, ale gdy nasz emo ją traci, okazuje się, że włada Ciemnymi Mocami równie dobrze, a nawet spektakularniej niż poprzednio (np. dosłownie rozpływa się w powietrzu). To po co wszyscy biegają za tą książką przez cały film?!

Prawie, jak "Władca Pierścieni". Prawie robi dużą różnicę...

Mitologia? Legendy? Que?! Najabrdziej bezbrzeżnym idiotyzmem w filmie było wprowadzenie żeńskich "potworów" (coś dla 16-letnich napalonych młodzieńcow) w kusych szatkach, zwanych... Gorgonami ("Fajne dredy, o, sory, to mają być węże?!"). Ich królowa miała na imię Meduza, druga z nich to Moira (ojej, że niby Mojry były trzy i zajmowały się tkaniem losu w zupełnie innej mitologii? a, co tam...), a trzecia - Minerva (cholera, rzymska Atena była Meduzą! A ja nic nie wiedziałam! ZDRADA!). Zapewne scenarzyści korzystali z Losowego Generatora Imion Mitycznych Do Głupich Filmów.
Inne "babole" tego typu to m.in. wymazanie postaci Pani Jeziora (bo nie było kasy na więcej aktorek - w roli zastępczej wystąpił kamień), no i oczywiście wcześniej wspomniane greckie i rzymskie bóstwa jak potwory. Zabrakło pomysłów, chłopcy?
Ciekawym eksperymentem było co prawda całkowicie odreligijnienie filmu (jedyną wskazówką są złożone do modlitwy dłonie Avlynn, gdy prosi o Excalibur), ale zapewne odbyło się to na fali Politycznej Poprawności (nie było co prawda czarnoskórego, więc dali "opalonego Włocha").

Nie sposób nie wspomnieć o wielu mimowolnie (?!) śmiesznych dialogach, wytartych tekstach i słabych niczym wielbłąd powiedzonkach. Galahad mamrota o tym, że stół, to nie mebel, a idea (w tle odgłos spuszczanej wody), a każdy co 5 minut wspomina, że Dzielna Drużyna to ostatnia nadzieja na uratowanie Camelotu (co zapewne prawdą jest, zważywszy, że w filmie wygląda, że cała Brytania nie jest zamieszkana - ciągle tylko lasy i rzeki, jedyne K20 leciwych statystów występuje w scenie pierwszej i ostatniej - które, choć odległe chronologicznie, były kręcone za jednym razem, bo statyści nie zdążyli się przebrać w nic innego, żenua). Do paradoksu fabularnego dochodzi niejeden raz - twórcy filmu lubują się w akcentach kazirodczych:

Mordred chce posiąść własną przyrodnią siostrę - w końcu nic dziwnego, skoro w Brytanii nie ma innych kobiet w wieku rozrodczym...
Lysanor smali do Pendragonówny cholewki (wiadomo, leci na władzę, nawet jak mu laska przywaliła z piąchy w twarz na dzień dobry), a przypomnę że jest synem Galahada, czyli wnukiem Lancelota - skąd pewność, że Avlynn to rzeczywiście córka Artura, a nie rzeczonego Lance'a, z którym przecież Ginewra miała głośny romans?

- spuśćmy na to zasłonę milczenia...

Szczyt szczytów - tekst Merlina, po którym dostaliśmy 15-minutowego napadu śmiechu. Czarodziej spotyka wyżej wspomnianą młodzież, przygląda się każdemu, również Tristanowi, który jest tak bardzo przystojny, że przez 90% filmu widz podejrzewa go o odmienną orientację seksualną (w końcu nie rusza go nawet księżniczka Avlynn!), po czym spoglądając głęboko w oczy młodzieńcowi, chrypi ledwie zrozumiale:

- "Ju luk lajk jor madzer!" - rzecze Merlin do Tristana.

Panowie, powiedzcie - czy jest dla Was komplementem, jeśli ktoś mówi wam, że wyglądacie jak wasza matka? Z całym szacunkiem dla Mamy Szanownej Tristana (i wszystkich innych mam świata) - nie można przecież posądzić pań o tak dużą ilość testosteronu, żeby posiadały brody, jak ich synowie, zaś synów - że są tak zniewieścieli. No, ale wiadomo, demencja starcza Merlina...

"Stary, czy ja naprawdę wyglądam jak moja mama?!"
(Tristan to ten po lewej, rzecz jasna.)

Koszmarne efekty, ale za to prowadzenie kamery... jest naprawdę efektowne i przydaje filmowi klimatu. Najazdy na Mrrroczną Księgę, czy głównego przeciwnika Dzielnej Drużyny, gdy coś knuje, ładne operowanie światłem i cieniem w lasach. Generalnie - kamerzyści umieją stworzyć atmosferę filmu, szkoda tylko że tak ładne opakowanie nie posiada zbyt ciekawej zawartości. Poza tym, zadbano, by efekty nie były za dobre, więc widz może podziwiać taką radosną twórczość, jak dodane chyba w Paincie dymy nad Camelotem, dwusekundowe ujęcia wielkich orłów (ctrl+c, ctrl+v z LOTRa; jeśli ktoś mi powie, jaki był prawdziwy sens ich wprowadzenia do fabuły - dam lizaka;)), za każdym razem, gdy miały się pojawić specjalne efekty, obraz kilka sekund wcześniej "blurowano", bo każdy adept Photoshopa wie, że do rozmazanej "artystycznie" sceny łatwiej i szybciej wkleić nienaturalne efekty specjalne, nie przejmując się niedoróbkami czy nieudolnie wyciętym tłem. Aha, dla spotęgowania tragizmu scen, należy wysmarować losowo bohaterom twarze krwią - efekt murowany (widz pęknie ze śmiechu).

Leżę... uwaliłem się jak zwierzę! (Gdy przeczytałem scenariusz...)

Cytat filmu - któraś postać mówi: "Mam nadzieję, że nie zginiemy..."
Z drugiej strony ekranu pada: "Mam nadzieję, że oszczędzą nam więcej tych żenujących CGI..." - niestety, nie oszczędzili.

Muzyka. Jaka muzyka? Usiadł amerykański uczeń 3ciej klasy szkoły muzycznej przy klawiaturze, wdusił kilka klawiszy, jego tata, muzyk-amator to zmiksował i odpowiednio pododawał sample, zależnie od sytuacji przyspieszając lub zwalniając tempo. Z góry przepraszam muzyków-amatorów i uczniów szkół muzycznych za to porównanie, jesteście dwieście razy lepsi niż ścieżka dźwiękowa tego filmu.

Jedyną miłą (i z dawna oczekiwaną) niespodzianką tamtego wieczora były końcowe napisy filmu.

Jeśli jeszcze nie macie dość - proszę, oto cytat z reżysera filmu, niejakiego pana o nazwisku Warren Sonoda. Tak oto opisał swoje "dziełko":

"They are letting me take the more frilly fable of Camelot and dirty it up," he explains. "I'm doing a Braveheart. The Round Table is destroyed and Camelot is in ruin and the Book of Beasts is very much a weapon of mass destruction wielded by an anarchist with loose morals. It is a bit darker and more cool."

Darker and cool? Chyba dla 15-latków, poswięcających filmowi 50% uwagi (drugie 50% potrzebne jest do gry w Guitar Hero).

Idź się bawić, Warren, kurka wodna.

Aha, film wyprodukował kanał SciFi, obecnie pod radosną nazwą w USA: SyFy Channel, nazwa mówi sama o jakości. Ma tu też zastosowanie ich nowy tekst reklamowy: "SyFy. Imagine Greater." - jak ulał pasuje do tego filmidła...

PS. Grafiki i cytaty wygrzebałam z netu, np. stąd: (1) i jeszcze stąd: (2). Jakość taka sobie, wiem :P

Tron Legacy - czy ten ładnie opakowany cukiereczek będzie miał smakowitą zawartość?

2009-08-19T14:17:00.000+02:00

Do napisania tego tekstu skłonił mnie znaleziony w sieci "fanowski" plakat filmowy autorstwa Jamesa White'a do filmu Tron Legacy (aka Tron 2.0). Na wypadek, gdyby ktoś czytający ten tekst wychowywał się w dżungli lub przebywał na bezludnej wyspie przez ostatnie 30 lat, przypominam, że jest to sequel jednego z przełomowych filmów sf - TRON (1982) , jednego z pierwszych, w których wykorzystano grafikę komputerową do utworzenia niesamowitego świata wirtualnego.

Oficjalnego plakatu Tron Legacy jeszcze nie widać - do premiery zostało jeszcze trochę czasu (planowana jest na rok 2010) - ale wytęsknieni artyści (i fani!) nie próżnują.

Jeśli jeszcze jakimś cudem ktoś nie widział trailera, to proszę szybciutko naprawić ten poważny błąd:

Sam plakat autorstwa wymienionego powyżej pana wygląda tak:

Prawda, że przepyszny?
Ciekawe, jaki zaserwują nam produkt twórcy filmu... Na razie możemy się wpatrywać w tzw. teaser poster, który, między nami mówiąc, jest po prostu taki sobie:

Na szczęście w sieci pojawiło się już trochę ciekawych nowinek dotyczących filmu. Tradycyjnie - im bliżej premiery, tym więcej wiadomości. Smacznym kąskiem dla fanów będzie fakt, że w filmie zobaczymy ponownie Bruce'a Boxleitnera (wprawdzie "nieco" posuniętego w latach, ale co tam!), a oprócz niego na ekranie pojawią się m.in. Jeff Bridges i John Hurt.

Od marca wiadomo już, że Daft Punk jest odpowiedzialny za muzykę do Tron Legacy (w kultowym TRONie muzykę do filmu stworzyła Wendy Carlos - równie kultowa guru muzyki elektronicznej).
Poza tym, w sieci napotkać można już trochę concept artów filmowych (np. tutaj).

A na koniec - warto odwiedzić oficjalną stronę T2.0 : http://disney.go.com/disneypictures/tron/

PS. Żeby pewien mon nie marudził, ogłaszam wszem i wobec, że to Kangel dał mi linka do trailera po raz pierwszy. Było to w roku 1493, gdy Krzysztof Kolumb leczył kaca po przepiciu brudzia z tubylcami zza Wielkiej Wody. Tak było :P

Dlaczego "Wolverine" sobie nie porządził...

2009-07-06T23:42:00.000+02:00

Ponieważ ślinotok chwilowo;) został zatrzymany, zabieram się za kontynuację dyskursu wewnętrznego na temat jednego z ostatnich tworów X Muzy, która przed zabraniem się do pracy zapewne balowała przez tydzień.

"Wolverine", bo o nim właśnie mowa, jak może zorientować się co bystrzejszy czytelnik tego tekstu, do najlepszych filmów nie należy, ale nie jest taki zupełnie tragiczny, jak tego spodziewałam się po złowieszczych recenzjach oraz opiniach krewnych i znajomych Królika, oraz co bardziej Illuminowanych Person (buzi, Der reD).

Przede wszystkim - jak mówi jeden ze starożytnych koanów chińskich mędrców - punkt widzenia zależy od punktu leżenia. W skrócie, zależy z jakim nastawieniem udajemy się na film. Ameryki nie odkrywam tym stwierdzeniem, ale jest ono szczególnie istotne przy okazji tego partykularnego filmu. Albowiem (nie mylić z "WTEM!"), rzecz ma się następująco...

Jak oglądać "Wolverine'a", żeby film nam się podobał:

MIEĆ AMNEZJĘ.
Należy zupełnie zapomnieć o wszystkim, co wiemy z komiksów (szczególnie z "Wolverine: The Origin"), a także przymknąć oko na wydarzenia z filmów X1-X3 i nie wnikać za bardzo w szczegóły i to, co działo się w tzw. międzyczasie.

BYĆ KOBIETĄ.
(Względnie - pomyśleć o zmianie płci). Jeśli widz jest nadobną niewiastą, istnieje o wiele większa szansa na pochlebną opinię (*mrrr*). Są mięśnie, przystojni panowie, przystojni nie-do-końca-ubrani panowie, nieco głębszych elementów, niż jednolita rąbanka... UWAGA! Możemy, drogie panie, nieco ząbkami zgrzytać na sposób przedstawienia kobiet w filmie (nielicznych, zresztą).

*Mrrr*, nic dodać, nic ująć.

ZREDUKOWAĆ SWOJE IQ.
...najlepiej do poziomu pelargonii +5 lub goryla;) Wtedy nie bierzemy pod uwagę beznadziejnych dziur, nieciągłości i fabularnych bezsensów, które nawtykali scenarzyści, będący najwyraźniej na tej samej tygodniowej balandze co X Muza, w dodatku będący pod wpływem silnych dragów, które wpływają na pamięć. Zdecydowanie ujemnie, rzecz jasna.

NIE ZWRACAĆ UWAGI NA EFEKTY SPECJALNE.
Tajemnicą poliszynela, już od czasu "wycieknięcia" wersji roboczej filmu jest fakt, że CGI ssają w tym filmie na potęgę. Ale przez te 2 godzinki możemy przecież poudawać, że nie pamiętamy zdobyczy ostatnich 20 lat w dziedzinie efektów specjalnych w filmach, jeśli bardzo się napniemy.

A teraz czas na słów kilka weryfikujących moje niestety częściowo zawiedzione nadzieje z TEGO POSTA :

Hugh Jackman aka Wolverine, a także nieoczekiwanie Liev Schreiber jako Sabretooth - tutaj się nie zawiodłam. Liczyłam na kawał dobrego aktorstwa (i mięcha!) i nie zawiodłam się co do obu panów. Trzymają poziom i bardzo dobrze wychodzi im granie w tandemie (co zresztą było już widać w "Kate i Leopold", do którego to filmidła słabość posiadam, Jackman jako XIX-wieczny dystyngowany szlachcic, Schreiber jako nieco fajtłapowaty, zakręcony naukowiec z XXIw.). Fizycznie bardzo pozytywnie się obaj prezentują (zgadnijcie, które sceny przypadły mi do gustu najbardziej i dlaczego właśnie ucieczka Logana z tajnego labu). Plus "firmowa" scena Jackmana - niemal wilcze wycie nad ciałem ukochanej - uroczy pewniak (niestety chwyta za niewiescie serce jedynie przez 3 pierwsze filmy, potem powszednieje). Ubolewam jedynie nad tym, że Logan w filmie ma niewiele do powiedzenia (przez co zagranie postaci nie stanowi dużego wyzwania dla aktora kalibru Jackmana), nie ma co liczyć na zbyt błyskotliwe teksty i działania, postać została znacząco uproszczona. Co do Victora, to o dziwo - w porównaniu do X1-X3 - nabrał niespodziewanej głębi, do tego stopnia, że często manipuluje zachowaniami Wolverine'a... Pozostaje pytanie - kto ukradł mózg Sabretootha zaraz przed filmem X1?! Ogólnie, kreacja Sabre z tego filmu podoba mi się o wiele bardziej. Mam tylko jedno zastrzeżenie, gdy widzę twarz Schriebera, mam nieodparte wrażenie, że w odwiedziny przyszedł misiowaty wujaszek, który dla żartów dokleił sobie ząbki i pazurki, nadal jednak chętnie da się przytulić i podrapać za uszkiem. Krwiożerczość: ZERO.

WEAPON X - porażka. Liczyłam na więcej Deadpoola - zawiodłam się, poza udanym początkiem filmu zabrakło jego charakteru i ciętych ripost, a absurdalna poczwara-niemowa ze snu dwunastolatka nie zasługuje w ogóle na żaden komentarz. Przynajmniej aktora całkiem znośnie dobrali. Reszta zespołu i ogólnie cała otoczka - migające kartonowe postaci, mające tylko ładnie wyglądać w tle. Być może była to próba umieszczenia "smaczków" dla fanów komiksów, ale... żenująco nieudana. Spuszczam zasłonę milczenia na liczne niezgodności z komiksami i sposób przedstawienia całej historii pracy zespołu, który nagle stał się patriotycznie amerykański.

GAMBIT - tu już lepiej, trochę lalusiowaty i kartonowy (liczyłam na silniejszy akcent i większą zawadiackość postaci), ale przynajmniej było go widać w filmie przez nieco dłuższy czas, niż pięć sekund. Szkoda, że został użyty jako prymitywny Deus ex Machina w finale i jako mało sensowny przerywnik w kilku innych momentach. Ponadto - tu jeden z nielicznych plusów dla twórców - efekty specjalne odnośnie jego supermocy są naprawdę niezłe.

Gambit, jaki jest, każdy widzi.

Harry Gregson-Williams - tutaj duży plus. Bardzo dobrze broni się ilustracja muzyczna filmu, pan o malowniczych inicjałach HGW nie zawiódł audiofilów. Muzyka wciąga nieco klasyczniej już od pierwszych taktów "Logan Through Time" (plus miłe dla ucha chóry), kompozytor nie boi się też łapania za przywodzące lekko na myśl chwyty muzyczne, jakie słyszeliśmy w Matrixie w chwilach walki. Nie brak też momentów lirycznych przy okazji pojawienia się postaci Kayli i cięższych, niepokojących, riffów gitarowych. Dobra, różnorodna ścieżka dźwiękowa, do której nieraz na pewno będę wracać. Co ciekawe - brak muzycznych odniesień do muzyki poprzednich filmów oraz znanej melodii przewodniej z filmów animowanych.

Hollywood - wybuchy są, niewyjaśnione i spektakularne skoki po wysokich obiektach - jest, brawurowa jazda/latanie na wypasionych maszynach - też jest, dobrze dopracowane wizualnie sceny walk - oczywiście. Hollywoodzkość się jak najbardziej obroniła. Na plus filmowi policzyć też mogę bardzo dobrze zrealizowaną czołówkę z Loganem i Victorem na polach bitew przez wieki. Szkoda wielka, że film jest bardzo nierówny: pierwsza połowa filmu zachęca do dalszego oglądania, a potem nagle jakość spada na przysłowiowy łeb, obrażając co krok inteligencję skołowanego widza.

PODSUMOWANIE, czyli jaki morał płynie z filmu:

Piszesz scenariusz - imprezuj i pij ile wlezie! Do dobrego tonu należy też wyjście do toalety w połowie pisania (które uskuteczniasz w trakcie imprezy, wsparty na udzie ponętnej koleżanki, z którą właśnie czegoś się nawąchaliście) - gwarantuję, że zaraz ktoś podejdzie, zarzyga połowę właśnie napisanej sceny, albo dopisze coś swojego zupełnie z sufitu. Potem najlepiej jest oddać tekst producentowi, który leży pod stołem czule obejmując pustą butelkę Laprohaiga. Producent zapewnie się ocknie w któryms momencie i dopisze coś jeszcze, myląc kolejność, treść i zapominając o fabule oraz tematyce filmu. WAŻNE! Jeśli za dużo wiesz o realiach, albo - brońcie bogowie! - czytałeś komiksy, daj do napisania kluczowe sceny filmu swojemu wujaszkowi-domorosłemu poecie, lub cioci chowającej stada kotów i pielęgnującej kapryfolium w ukochanym ogródku. Efekt murowany. Aha, byłabym zapomniała: na kacu wytargaj z gotowego scenariusza losowo kilka kartek.
Jesteś producentem filmu i nie masz pieniędzy na CGI? - zatrudnij 6-letniego synka sąsiadki. Chłopczyk przynajmniej będzie miał zajęcie wypełniając pracowicie, z iście dziecinną inwencją narysowane kontury pazurów Wolverine'a kolorowymi kredkami za 10 zł (a jego mama będzie wniebowzięta, mając chwilę spokoju). Jeśli rzeczona sąsiadka potomstwa nie posiada, idź do ZOO i wynajmij od nich szympansa w zamian za obietnicę wsparcia finansowego. Kup szympansowi kredki świecowe za 5 zł. Byle dużo, na wypadek, gdyby był głodny.
Walczysz z kimś - bądź efektowny: wskocz na największy w okolicy komin. Najlepiej do tego celu przysłuży się pobliska elektrownia. Chociaż jesteś zmęczony, pamiętaj: warto się wspiąć na najwyższy z kominów, chociażby miało to trwać pół godziny. Mięśnie popracują, zmęczysz się bardziej, będzie łatwiej przeciwnikowi. UWAGA! Koniecznie poczekaj na zachód słońca przed przystąpieniem do nawalanki. To wszystko nie ma zupełnie żadnego sensu, ani uzasadnienia fabularnego, ale przynajmniej będzie bardziej malowniczo.
Wierz we wszystko, co mówią Ci Twoi wrogowie. Uwierz, gdy Zły Wojskowy Z Ponurą Miną mówi, że chce jedynie Twego dobra i wysyła Cię na niebezpieczną misję. Żyłeś z kobietą przez 6 lat, uwierz gdy inny facet mówi, że ona Cię zdradziła. Łykniesz też bez problemu, gdy Ci powiedzą, że to Ty zabiłeś JFK. że W końcu i tak jesteś tylko pionkiem w ich ponurych knowaniach. MUHAHA.
Dwa Mordercze Słowa: Hopsa-sa i Kosi-Łapci. Musisz się wprawiać w skakaniu i testowaniu swoich "pazurków" z adamantium. Skakanie wychodzi najefektowniej, jeśli wskakujesz na przypadkowo przelatujący w okolicy helikopter. Aaa, boisz się, że gdy wbijesz pazury, one przetną wszystko na wylot, a Ty spadniesz na ziemię? Nie bój się, nic Ci się nie stanie, durny scenarzysta i reżyser nad Tobą czuwają. Pamiętaj tylko, by w zupełnie bezsensownych momentach wysuwać całe pazury i bez powodu demolować domy gościnnych staruszków.
Jesteś kobietą? - Bądź Złą Przedszkolanką From Outer Space. Kochaj faceta przez lata, ale go zdradź, w końcu musisz pasować do memu "bo to zła kobieta była". Nawet, jeśli chciałaś ratować swoją rodzinę, i tak jesteś zła. Ale jest na to rada, po prostu noś bardzo obcisłe ciuszki - wszystko zostanie Ci wybaczone. UWAGA! Noś staniki conajmniej o jeden rozmiar za małe, faceci to lubią. Kogo obchodzi, że Twój biust się deformuje i wygląda, jak litera "B"? Ważne, że się "wylewa" w strategicznych miejscach ;)

Mam złudną niestety nadzieję, że amerykańscy twórcy filmów wezmą przykład z "Wolverine'a" i wyniosą z niego naukę dla siebie - jest to bowiem klasyczna recepta na zepsucie bardzo dobrze zapowiadającego się dzieła srebrnego ekranu. Płacz i zgrzytanie zębów...

Van Gogh pod burdelem, czyli Artystycznego Ucha Historya Prawdziwa

2009-05-07T10:32:00.038+02:00

Od wielu lat karmieni jesteśmy wielce udatną - i jakże krwawą - historyjką o tym, jak niejaki Van Gogh po kolejnej kłótni ze swoim przyjacielem Gauguinem - w chwili załamania (spowodowanego ujawniającą się chorobą psychiczną) pieczołowicie i z premedytacją ciachnął sobie ucho w domowym zaciszu przed lustrem, po czym wręczył je lokalnej prostytutce, niczym bukiet kwiatów (bo taki akurat miał kaprys).

Szalone? Typowe dla artysty? Znamię człowieka cierpiącego? - Zapewne, poniekąd.
Najnowsze badania historyczne wskazują jednak na to, że ucho Van Gogha rozstało się z właścicielem w zgoła innych i zdecydowanie bardziej pikantnych okolicznościach.

Wyobraźcie sobie taką oto scenkę:

Zimny, grudniowy wieczór Roku Pańskiego 1888. Arles, na południu Francji.

Nabzdryngolony jak sikorka(*) Van Gogh, Vincent, lat 35, pies na croissanty i farbę w kolorze żółtym (bo odpowiednio kwaśna), szczuplutki niegolony koleś z bladymi, zapadłymi policzkami, ubrany w niechlujnie zapięty i zapaćkany farbami płaszcz, zmierza właśnie chwiejnym krokiem do lokalnego zamtuza. Właśnie wdepnął w rozciapcianą kupkę śniegu opodal schodów do tegoż przybytku. Czknął, zmełł w ustach przekleństwo, postawił niepewnie stopę na pierwszym stopniu.

WTEM! Z rzeczonego burdelu wyskakuje wąsiasty facet słusznej postury, silnie woniejący potem, dymem papierosowym i alkoholem. W pośpiechu dopina spodnie i poprawia ponaciągany granatowy sweter nie patrząc przed siebie. To nie kto inny, tylko kumpel od kielicha i współlokator Vincenta - Gauguin, Paul, lat 40., lubiący świeże owoce i półnagie nieletnie kobiety. Obaj wpadają na siebie i zawierają dogłębną znajomość ze wspomnianym wcześniej śniegowym wzgórkiem - oczywiście w pozycji horyzontalnej.

Powoli gramolą się, by przyjąć pozycje bardziej artystom przystające. Paul nie lubi zimy, śniegu i mrozu, więc klnie siarczyście. Wincenty, który ~~od kilku dni ma ~~pijackiego doła~~~~, oh pardon, doznał dość silnego ataku weltschmerzu, myśli, że został zelżony przez fumfla. Przygląda się Pawełkowi i widząc jego ubranie w nieładzie, dochodzi do jedynego logicznego wniosku:

- Znowu byłeś u MOJEJ Racheli, ty synu sparszywiałej i kulawej maciory! - wykrzykuje Wincuś bełkotliwie.
- Pinkolisz, brachu - tłumaczy się nieporadnie Pawcio - szukałem u niej tylko moich sztalug!
- Są u mnie pod łóżkiem, ty kłamliwa krzyżówko włochatego orangutana tahitańskiego z myszoskoczkiem afrykańskim!

Tu Pawełek nerwowo przełyka ślinę i już ma coś dodać, gdy nagle słychać perlisty śmiech - w drzwiach do przybytku uciech wszelakich ukazuje się powód kłótni - rzeczona Rachele (której wiek litościwie tu przemilczymy), muza artystów (osobliwie tych, co nie szczędzą grosza), z burzą czarnych włosów spadających jej na ramiona, w gorsecie podkreślającym jej niebywale bujne kształty. Na ramiona narzuconą ma tylko lekką podomkę. Uśmiecha się szeroko do obu panów i gestem zaprasza ich do środka.
- Mrrrau... - wymyka się Pawłowi mimo woli na widok wdzięków aktualnej ukochanej kolegi. I, nie bacząc na konsekwencje, przesyła jej całusa.
Wincenta w tym momencie szlag jasny trafia, napręża żylaste mięśnie i wali przyjaciela pięścią pod brodę.
- A masz, zdrajco zapchlony!

Pawełek chwieje się na nogach, w głowie mu szumi... wspiera się na pobliskiej ścianie, gdy nagle jedna z jego rąk natrafia na pewien znajomy, niezwykle chłodny w dotyku przedmiot. Nie trzeba chyba dodawać, że ów przedmiot stał zupełnie przypadkowo oparty o ścianę, a charakteryzował się stosowną długością, dobrze wyważoną rękojeścią i ostrością.

Nie myśląc długo, Paul chwycił za kordelas, a że był zawołanym szermierzem, ciachnął po pijacku, z rozmachem.
Szast, prast! Z przepitej gardzieli Vincenta rozległ się ździebko nieprzystojny kwik(**). Zderzył się z ciszą, jaka nastała po nagle przerwanym chichocie panny R.
Biały śnieg - czerwono rozkwitający krwawy kwiat na śniegu i... pewien kształt leżący nieopodal w zmarzniętym błocie. Wincenty łapie się za głowę w odpowiednim miejscu.

- Moje ucho! - ryczy niczym zraniony bóbr. - Dziabnąłeś mnie w ucho, ty wyliniały zaśmiardły knurze! - wykrzykuje z upodobaniem kolejny zoologiczny epitet ciężko ranny (głównie na honorze) artysta.
Wincuś zaczyna żałośnie pochlipywać, klęka nad oddziabanym kawałkiem własnego ciała, zza pazuchy wyciąga zasmarkaną i poplamioną chustkę i pieczołowicie zawija w nią swoje byłe ucho. Chwiejnie wstaje, postępuje krok do przodu - w stronę Racheli, która, blada i struchlała, wciąż obserwuje scenę z otwartymi ustami.

- Dla ciebie, ma królowo rozkoszy, matko wszelakiego natchnienia, ofiarę z ciała własnego składam! - wykrzykuje zapijaczony Van Gogh, obficie brocząc wokół, plamiąc ubranie, buty i śnieg, wyciągając dłoń z niezbyt apetycznie wyglądającym zawiniątkiem w kierunku damy swego serca.

- Co się tu dzieje?! Proszę się rozejść, obywatele! A, to znowu ty, Van Gogh... - dobiega pewien tubalny głos zza pleców głównego bohatera. Na scenie zajścia pojawia się odziany w granatowy mundur przedstawiciel lokalnej policji - Pierre, lat 39, były bokser.

- Sorry, jestem tu tylko przypadkiem, a teraz to w zasadzie... śpieszę się na statek na Tahiti! - wykonuje unik Paul i udaje się w wyżej wymienione miejsce.

No cóż, powiadają, że prawdziwa sztuka obroni się sama...

(*) Sikorka, jak wiadomo, pije tyle, ile waży. (Tak przynajmniej twierdzi Inki, który studiuje pewne aspekty ornitologii organoleptycznie.)
(**) Dźwięk ten był jednak zdecydowanie odpowiedniejszy o bardziej na miejscu, niż kwik pewnego polskiego polityka w pewnym samolocie pewnych znanych linii lotniczych.

***

A wszystko to naprawdę mogło się zdarzyć - jak wskazują badania spuścizny po obu malarzach i raportów policyjnych z roku 1888 wykonane przez historyków Hansa Kaufmanna i Ritę Wildegans i opisane w ich nowej książce "Ucho van Gogha: Paul Gauguin i Pakt Milczenia".

LINKI:

Stephanie Kwolek, The Kevlar Goddess

2009-03-24T19:51:00.000+01:00

Ada Lovelace Day is an international day of blogging to draw attention to women excelling in technology. The idea behind it is very noble, so I'm adding a few words from myself in this subject.
My current post is about Stephanie Kwolek, one of those brilliant women, who - for some mysterious reasons - very often are left out of the spotlight and don't get as much attention as they deserve.

I bet most of you were convinced that it was actually a man who invented kevlar, eh? But no, not this time. Just in case you're from some another planet - Kevlar, the light-weight heavy-duty synthetic fiber (five times stronger than steel!) is used mainly by the military and police (body armor), but it is also favored by sports professionals (eg. bicycle tires, canoes and sailing equipment, among many others), not mentioning the production of cars and aeroplanes, etc. In general, if you're really clever, you can find more than 200 applications for this extraordinary fiber.

One of the less known facts about Stephanie Kwolek is that she came from a polish immigrant family (that's one of the reasons I chose her for this post). She's been always interested in science (encouraged by her father). Her first choice was medical school, but she couldn't afford it (luckily for the world, if I may say so), so she chose chemistry specialization instead. After getting a job at DuPont Labs, she became the head of a research team, whose goal was to create even stronger fibers with better qualities. The basic idea were fibers for clothes (and Stephanie Kwolek has been always interested in fashion and clothing design), but the research program assimilated another field of interest - polymer fibers. Stephanie Kwolek experimented with several methods of creating different kinds of fiber and after some trials - she "gave birth" to our all-time favorite Kevlar.

Her work gave way to inventing other fibers, eg. Spandex (hello, Xmen!) and Nomex (used for electrical isolation). By now, Stephanie Kwolek is a recipient as much as 17 US patents, imagine that! Of course, all of her inventions and brilliant work were suitably noted - she recieved many prestigeous awards, including US National Medal of Technology.

Another very important thing is, that she still is active (being born in 1923!), as a part-time consultant at DuPont and most importantly she still finds time to meet young people (especially young women), encourage them to work in the scientific field and to never give up.

I wonder, can you think of any female scientists of 21st century? Take a moment to think about it and be sure to write a name as a comment below. Me and Ada would appreciate it a lot

Important links for today:
http://findingada.com/ and http://ada.pint.org.uk/
http://www.youtube.com/watch?v=8dX3Z5CyF3c
http://en.wikipedia.org/wiki/Stephanie_Kwolek
http://www.ideafinder.com/history/inventors/kwolek.htm

PS. And just for the record - Ada Lovelace (the only daughter of Lord Byron, born in 1815) was the first person to write the world’s first computer programmes for the Analytical Engine, a general-purpose machine that Charles Babbage had invented.

Dlaczego "Wolverine" będzie Rządził (aka mrrr)

2009-01-20T00:23:00.000+01:00

Logan: [is shown his dog tags] I want new ones.
William Stryker: And what do you want them to say?
Logan: Wolverine.

Wprawdzie ślinić się nie przestałam, ale czas coś napisać...

Na początek - dla odświeżenia pamięci - oglądamy TRAILER "WOLVERINE'A". A potem wracamy do lektury:

Dlaczego Wolverine będzie Rządził?

Hugh Jackman aka Wolverine - nie dość, że sam aktor dobrany jest do tej roli wyjątkowo trafnie (co widać było doskonale w poprzednich filmach z serii X-men), to jeszcze filmowcy potrafią wykorzystać potencjał charakteru Logana całkiem nieźle. Jest to jedna z najciekawszych postaci Uniwersum Marvela i zdecydowanie zasługuje na odrębny film. Bardzo cieszy też fakt, że scenarzyści nie zapomnieli o kultowym "Wolverine: Origin" i - zgodnie z tym, co pokazują trailery - powinniśmy mieć w filmie do czynienia z wieloma "smaczkami" z przeszłości tej postaci. Marzy mi się Japonia (i Yuriko), ale wirtualne ptaszki nieoficjalnie ćwierkają, że tym ma się jakoby zając nieco szerzej planowany sequel filmu (? - !). Poki co - czekam na ujrzenie XIX-w. siedziby rodu Howlettów włącznie z młodym paniczem Jamesem.

WEAPON X - nareszcie będzie okazja zobaczyć tą, pardon my french, badassową ekipę w akcji, trochę więcej Deadpoola (jupi!) i oczywiście Sabretootha (strasznie w poprzednich filmach brakowało tła konfliktu Wolviak vs. Sabre). Cały (?) zespół Weapon X, jego stworzenie - kolejny ukłon w stronę czytelników komiksów. Tego brakowało mimo wszystko w filmowej trylogii X-men - nieco więcej odniesień do "słowa rysowanego".

Gambit - Kogo, jak kogo, ale tego pana brakowało w filmach z tej bajki. Miał się pojawić na kilka sekund w X-men 2, miał mieć kilka minut w "X3: The Last Stand" - niestety sceny z nim brutalnie z filmu wycięto w postprodukcji. Czemu? Tego chyba nawet sam Stan Lee nie wie. W każdym razie osobiście zacieram łakpi w oczekiwaniu na to, jak niezbyt znany w Polsce aktor poradzi sobie z odtworzeniem roli cajuńskiego karciarza. Oby tym razem pojawił się na ekranie na więcej, niż tylko kilka minut...

Harry Gregson-Williams - czyli rarytasik (oby!) dla audiofilów. Zazwyczaj muzyka filmowa tego kompozytora przypadała mi do gustu (tak było w przypadku obu dotychczasowych "Narnii", które w sferze dźwiękowej nieźle się obroniły). Wystarczy sobie przypomnieć chociażby "Królestwo niebieskie", albo fakt, że maczał palce w muzyce do "Armegeddonu", czy "Twierdzy" (z Hansem Zimmerem). Ciekawa jestem, jak się to wkomponuje w całokształt - dotychczas w trailerach słychać było jedynie zapożyczone "300" Tylera Batesa (trailer z Comic Conu) i mniej znanego Johna Murphy'ego.

Hollywood - no dobrze, to może nie zawsze najlepszy powód - czasami bywa wręcz mieczem obosiecznym. Ale, co by nie powiedzieć, hollywoodzkość filmu gwarantuje pewien popkulturowy poziom efektów specjalnych, popisów kaskaderskich i... spektakularne wybuchy. Żadnych rysowanek, tudzież gumowych czy plastikowych modeli potworów (w tym miejsu brak pozdrowień dla ekipy technicznej filmu "Wiedźmin", brr). Nie wiem jak Wy, ale ja wobec powyższego duchowo nastawiam się na kawałek porządnej filmowej roboty z wartką akcją. Wzdycham do Muzy nr X przy tym o jak najmniejszy możliwy odsetek momentów obrażających inteligencję widza...

Henri Cartier - Bresson, ojciec fotoreportażu

2009-01-14T01:06:00.000+01:00

"Nie znoszę aranżowania wydarzeń. Nie znoszę reżyserowania. To okropne... Nie wolno fałszować rzeczywistości. Kocham prawdę i tylko prawdę pokazuję..." - Henri Cartier-Bresson

Za kilka miesięcy minie 5 lat od jego śmierci. Żywo zainteresowany malarstwem (które studiował w Cambridge), ale i ruchomym obrazem, filmem. Nazywany jednym z największych fotografów XX wieku (tudzież - przez odważniejszych - fotografem stulecia). Bystry obserwator, ojciec zasady "decydującego momentu" (le moment decisif / the decisive moment) - uchwycenia na celuloidzie kwintesencji wydarzenia, najsilniejszych emocji i wagi momentu. Właśnie pod tytułem "The Decisive Moment" do Luwru trafiła wystawa jego prac - była to pierwsza wystawa fotograficzna tam wystawiona (1958 rok). Właśnie od jego zdjęć i metod zaczyna się historia współczesnego fotoreportażu - pierwsze zdjęcia zaczął robić swoją kultową już Leicą ze standardową ogniskową 50mm. Uwiecznił wiele istotnych momentów w historii XX wieku - m.in. wyzwolenie Paryża w 1945 r., śmierć Ghandiego, wojnę domową w Chinach w 1949 r. Zjeździł cały świat, znajdując się w centrum wydarzeń - często celowo, kiedy indziej - przypadkiem, a jego czarno-białe zdjęcia trafiły do wszystkich największych czasopism i dzienników.

Wg Cartiera-Bressona w fotografii najistotniejszą kwestią jest kompozycja przestrzenna, podobnie jak w architekturze. Kompozycja jest już zawarta w otoczeniu, fotograf musi ją jedynie wydobyć, poczuć i... nacisnąć spust migawki w owym szczególnym, decydującym momencie. Podkreślał to dodatkowo uważając kwestię techniki za sprawę niemal bez znaczenia - większość zdjęć robił zwykłym aparatem, wyników swej pracy nigdy nie retuszował.

Niezwykła ostrość pewnych elementów walczy z czymś zgoła niewyraźnym - wrażeniem ruchu, czasem. Tego cyklisty już nie dogonimy. Przedstawiał świat, jakim jest - bez zbędnych upiększeń czy stylizacji, każda osoba, choćby sławnego nazwiska, stawała się na jego zdjęciach sobą, zwykłym człowiekiem idącym przez swe życie dzień po dniu, doświadczającym je jak inni. Czyż to nie odświeżające (choć mające wiele dziesiątek lat) podejście w epoce wszechobecnego plastiku, retuszu i sztucznych photoshopowych ideałów?

Czy to Szalony Gołębiarz? Ależ skąd - to przecież Henri Matisse.

"W fotografii zasadniczą rolę odgrywa intuicja. Nie potrzeba wiedzieć, dlaczego właśnie wtedy naciska się spust migawki, ale trzeba to zrobić w takiej chwili, która stanowi o wyniku. A na ten wynik składa się zarówno wydarzenie i rozpoznanie w ułamku sekundy jego znaczenia, jak i równoczesna właściwa organizacja formy wizualnej. Fotografia dla mnie to rytm płaszczyzn, linii i walorów. Fotografia jest nowym rodzajem plastyki, funkcją chwilowych linii. A kompozycja powinna być stałym zajęciem fotografa. W momencie decydującym zaś powinna być intuicyjna."

Perfekcyjne wyczucie chwili - ułamek sekundy przed tym,
jak obcas buta dotknie tafli wody...

Nie można nie zwrócić uwagi na nieco przewrotną geometrię i prostą symbolikę przemijania, zmiany pokoleń.

Do obiektu trzeba się podkraść na palcach, nawet w przypadku martwej natury. Trzeba włożyć aksamitne rękawiczki i być czujnym. Bez popychania się i tłoczenia...

"Dessau, Niemcy, 1945. W obozie repatriacyjnym odkryto właśnie informatorkę Gestapo udającą uchodźczynię. Zostaje wydana przez jedną z mieszkanek obozu - jej twarz rozświetla ostre, mocne światło nienawiści."

Azali to Salvador Dali? (Rzymski Amfiteart, Walencja, 1933)

Podczas znacznego spadku wartości banknotów, Kuomintang wydało decyzję o rozdaniu po 40 gram złota każdej osobie. Tysiące stały w kolejkach podczas tej gorączki złota, zachowywano tylko pozory porządku. Dziesięć osób stratowano na śmierć.
(Szanghaj, Chiny, 1948-49)

Zwykli ludzie, codzienne wydarzenia. Nawet sprzedawca owoców może zaznać odrobiny spokoju w "szemranej" dzielnicy Barcelony - Barrio Chino (1932).

Z okazji 39. urodzin maharadży Barody biednym rozdawano cukrowe kule. (Gudżarat, 1948)

Niedziela nad brzegiem rzeki Marny (Francja, 1938)

Dzień z życia trzech kobiet.(Alicante, Hiszpania, 1932)

Kompozycja aż prosi się o namalowanie obrazu.

Mur Berliński w 1963 roku. Wręcz książkowa, malarska perspektywa.

Linki do odwiedzenia
H. Cartier-Bresson @Magnum Photos
AfterImage Gallery
Virtual Art Museum

NIE POLECAM: "Ostatni Legion"

2008-10-23T18:01:00.001+02:00

Wprost z Jaxowego GS-forum, w cyklu "Filmy, których NIE polecam" - bardzo nieformalna i mrrrożąca krrrew w żyłach przestroga przed oglądaniem powyższego "dzieła".

Ostatni Legion (aka The Last Legion).

Opis na IMDB brzmiał ciekawie, obsada była też nienajgorsza (m.in. Vorenus z "Rzymu", doktor z ST: DS9, i Colin Firth).

Powiem tyle - cieszę się, że film trwał ok. 1h30min, bo nie zmarnowałam za wiele czasu. Owszem, było miło obejrzeć w celach doświadczalnych (tj. jak wiele bulszitów na minutę mogą zmieścić w filmie autorzy scenariusza), ale tylko z tego względu. Poza tym film nadaje się dla:
- znudzonych rodzin z małymi dziećmi w niedzielne popołudnie nie oczekujących za wiele (tzw. kino familijne),
- pacholąt płci męskiej w wieku do 12 lat,
- napalonych pacholąt płci męskiej w wieku do 16 lat (w filmie jest ekwiwalent Lary Croft - o tym poniżej),
- fanek Colina Firtha (ale tylko troszkę;)),
- znudzonych MG D&D szukających pomysłu na banalną i liniową przygodę.

Skąd tam wątki RPG? Ano, przede wszystkim - jest drużyna. Dodatkowo jest quest - film mówi o pewnej przepowiedni, mieczu i dzielnym młodym chłopcu, który zupełnie przypadkiem okazuje się być Cezarem (a jego mamę i tatę usiekli - wiecie, taki pierwszolevelowy fighter, co dopiero wymyślił historię postaci). Nie przeszkadza to mu jednak od pierwszego momentu żywić synowskie uczucia do przywódcy swojej straży, a do wybranki tego pana - naszej Lary Croft - uczucia mieszane: raz to synowskie, a innym razem chłopię nie może powstrzymać ślinotoku. Oj, miałby imć Freud zabawę.
W filmie pojawia się też starszy pan z brodą i siwymi włosami, w białej sukience, z kosturem i wyczynia sztuczki magiczne (wypisz-wymaluj Gandalf), oczywiście jest nauczycielem chłopca i wie wszystko, nawet to co dzieje się na drugim końcu świata, a dodatkowo ma niezwykłą tężyznę fizyczną (taki deus ex machina). Aha, w ekwipunku posiada kruka (*).

Wspomniany wyżej dowódca straży okazuje się być automagicznie szefem wszystkich legionów i rzecz jasna megasuperhiper wojownikiem (w tej roli Colin Firth, nice shoes ;)). Jego zaleta za 5 punktów to wiedza o technologiach i trickach z XXw. i stosowanie ich w czasach schyłku Rzymu (na szczególną uwagę zasługuje "wspin" na pewien wysoki mur, montuje nawet wyrzutnię linki, jedyne czego mu brak, to noktowizora).
Lara Croft - chociaż swoją płeć ukrywa pod zabudowanym hełmem, od pierwszej sekundy wiemy, że to kobieta. Oczywiście rozkłada na łopatki wszystkich przeciwników w dowolnej ilości (należy zauważyć, że są oni na tyle dżentelmeńscy, że podchodzą kolejno jeden po drugim pod ostrze jej miecza). Jedyny mężczyzna lepszy od niej w walce to... zgadnijcie... tak, pan kierownik straży Cezarzątka. Aha, "Lara Croft" (na oko drugie brytyjskie pokolenie imigrantów z Indii; nazwana tak przeze mnie również z powodu innych atrybutów, które posiada, ku uciesze panów:P) pochodzi... uwaga... z Indii! Tak, moi drodzy, Indie nazywały się tak samo cały czas od 2000lat i rdzenni mieszkańcy dla wygody też je tak nazywają! Psikus! Dodatkowo dowiadujemy się, że zwykłym i jedynym zajęciem tamtych ludów jest hodowla bydła w celach konsumpcyjnych (co? jakie święte krowy? bzdura!). Aha, napalonych informuję, że nie ma scen wyuzdanego sexu (dalibóg, to film dla młodszej widowni), ale jest trzymanie się za rączki i powłóczyste spojrzenia ;)

Reszta drużyny to zwykli fajterzy, którzy losowo giną (pewnie nie przychodzili na sesje i MG ich po kolei zaciukiwał). Jest jeden młody fighter/paladyn na 10 levelu, jest też przysłowiowy "Murzaj" (żeby było politically correct!) itp., ale niestety generalnie wszystkie postacie wyglądaja jak wycięte z kartonu.
Wracając do "magicznego" miecza - trzeba przejść kilka leveli w podziemiach i ominąć trochę pułapek, żeby się do niego dostać i gwizdnąć go z posągu Cezara (tego pierwszego, Julka, znaczy się). Ciekawe że miecz od 500 lat szukała połowa świata, a cały czas ukryty był w tak oczywistym miejscu - ale mniejsza z tym. Na mieczu napisane jest "Cai.Iul.Caes.Ensis Caliburnus." (TAK!), a obok na jakims kamerdolcu ktoś nasmarował przepowiednię po łacinie, którą zapamiętujesz błyskawicznie, w momencie, nawet jeśli raz na nią okiem rzuciłeś. I nawet, jeśli jesteś półgłówkiem-mięśniakiem z plemienia Gotów, który nie powinien w ogóle znać liter, a tym bardziej łaciny. Od razu wiesz o co chodzi, taka podpowiedź od MG chcącego popchnąć przygodę do przodu, wicie, rozumicie.

Aha, są też villaini, rzecz jasna (co to byłby za film bez villainów wszak!). Ale i tu się scenarzyści nie postarali - Główny Zły W Czarnym Płaszczu I Masce Żeby Wyglądać Groźnie aka tyran/uzurpator/morderca (niepotrzebne skreślić lub dopisać) - to Vortigern (tak, TEN Vortigern, jeśli jeszcze ktoś po mieczu i magiku z siwą brodą nie skminił OCB, to teraz jest najwyższy czas, ziomz!). Vortigern jako hobby uprawia palenie/gwałcenie/mordowanie i od czasu do czasu gniewnie pokrzykuje. Ponieważ prawie cały czas ma na twarzy maskę, widz nie ma pewności, czy to przypadkiem nie wypchana kukła, którą ktoś potrząsa i wydaje dźwięki zza kadru.
Na dokładkę jest przydupas Odoakra (w tej roli Vorenus z "Rzymu", jedna z lepiej zagranych postaci w filmie), który wrzeszczy, doznaje wielu ciężkich ran i okaleczeń, a potem samodwój ze swym koniem ściga całą drużynę do Brytanii "bo może" (no bo przecież film brytyjski, to dokąd mają iść?). Poza tym - generalnie Jest Zły I Za To Spotka Go Kara Na Końcu Filmu.

Scenarzyści (patriotyczni Brytyjczycy, a jakże) postanowili pouprawiac hagiografię mitologiczną i zrobić film prequelem do legendy o królu Arturze (O RLY...), wywodząc jego ród wprost od rzymskich Cezarów. Tia. Szkoda tylko, że produkujac film, wszyscy zapomnieli o ciągłości historycznej, porządnej grze aktorskiej i prawdziwym scenariuszu.

A na koniec - żeby nie było, że wynajduję tylko same negatywy, pozytywny element związany z filmem - mianowicie jego trailer:

(*) SPOILER: Nasz "Gandalf" później okazuje się być... Merlinem. Wcaaale nikt się tego nie spodziewał... prawda? No.

Ekopolis Lilypad - odpowiedź na globalne ocieplenie?

2008-10-23T05:39:00.000+02:00

Pan Vincent Callebaut, znany w pewnych kręgach z tego, że poza jedzeniem i spaniem uprawia jeszcze wyczynowo architektoniczne fikumiku, tak sobie kombinować zaczął pewnego dnia: globalne ocieplenie, lodowce topnieją, pozom wód się podnosi, lądu coraz mniej... no to - zaprojektujmy "se" miasto, a co!
No i "se" zaprojektował. Pomysł robi niesamowite wrażenie (i ten rozmach!).

Zastanawia mnie tylko, czy zaistnieje kiedyś potrzeba wdrożenia tego pomysłu w życie...

Więcej info - na stronie domowej wyżej wspomnianego pana.

Siedemnaście mgnień... wilków

2008-10-11T10:04:00.001+02:00

Wilk, jaki jest, każdy widzi. A kto widzi wszystkie siedemnaście sztuk?

Autor ilustracji: Steven Michael Gardner.

PS. Mi udało się znaleźć 19, ale to pewnie moja bujna wyobraźnia ;)

MidMad's MeaDow

Muffiny serowo-bekonowe

"Sputnik Sweetheart", Haruki Murakami

Świąteczne wspomnienia - ciasteczka kawowo-pomarańczowe

Herbaciane czajniczenie

W owocowych objęciach bananowego smoothie

Ekologiczne miasto - model szwedzki

Kosmaty słowniczek szwedzko-polski, cz. 3

Piramidy odpadów, czyli żarówkowa teoria spiskowa

Krewetki atakują!

Zima i Kokosowe Kulki Czekoladowe (UWAGA! danie niepoprawne politycznie!)

Humor dla poliglotów

Najgłębszy na świecie kosz na śmieci

A tymczasem w Krakowie - o tempora, o mores!

Minimalistyczne plakaty filmowe

Krrwiożerrczy Wikingowie z... pralni

Sałatka z kurczaka z chebkiem pita, czyli co jedzą Wikingowie

Włochaci superbohaterowie, czyli co by było, gdyby Batman zapuścił brodę...

Kosmaty słowniczek szwedzko-polski, part deux

Sezon polowań czas rozpocząć!

Cytaty warte przemyślenia

Norweska Podwodna Jednostka Specjalna

Kosmaty słowniczek, czyli Szwed i Polak - dwa bratanki.

Ich wollte so gerne FLEISCH! (aka MJENSOOO!)

Nie czytaj tego posta, jeśli nie masz dużo wolnego czasu!

Mistrz Sapkowski w Hiszpanijej wydany

Co tam, panie, w Kopenhadze? - Ano, ciepło..

Fasolowy Boczek Szatana

Mężczyźni są z Marsa, Kobiety - z Wenus, a Disney - z Hollywood

Dystrykt 9 - Obcy i apartheid

Japonia... utracona?

NIE POLECAM: "Merlin and the Book of Beasts"

Tron Legacy - czy ten ładnie opakowany cukiereczek będzie miał smakowitą zawartość?

Dlaczego "Wolverine" sobie nie porządził...

Van Gogh pod burdelem, czyli Artystycznego Ucha Historya Prawdziwa

Stephanie Kwolek, The Kevlar Goddess

Dlaczego "Wolverine" będzie Rządził (aka *mrrr*)

Henri Cartier - Bresson, ojciec fotoreportażu

NIE POLECAM: "Ostatni Legion"

Ekopolis Lilypad - odpowiedź na globalne ocieplenie?

Siedemnaście mgnień... wilków

Dlaczego "Wolverine" będzie Rządził (aka mrrr)